Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Τραγικό θάνατο από δυστύχημα βρήκε μέλος των θρυλικών Olympians

Ήταν 62 ετών
Τραγικό θάνατο από δυστύχημα βρήκε μέλος των θρυλικών Olympians

Ο Βαγγέλης Κιτσικόπουλος εκτελούσε χωματουργικές εργασίες, όταν το μηχάνημα Bobcat που οδηγούσε ανετράπη και τον τραυμάτισε θανάσιμα.

Ένα από τα βασικά στελέχη του διάσημου συγκροτήματος Olympians που μεσουράνησε τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 έχασε τη ζωή του σε δυστύχημα.


Ο λόγος για τον Βαγγέλη Κιτσικόπουλο, ο οποίος εκτελούσε χωματουργικές εργασίες στο σπίτι του, στην Παλιόχωρα Αβίας, το πρωί της Κυριακής, όταν το μηχάνημα Bobcat που οδηγούσε ανετράπη και τον τραυμάτισε.

Ο άτυχος άνδρας χτύπησε στο θώρακα και λίγο μετά κατέληξε.
Ο 62χρονος Κιτσικόπουλος ήταν εργολάβος στο επάγγελμα, ενώ κατά την παρουσία του στους Olympians, έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε.
http://www.protothema.gr


Ολύμπιανς : Οι Ολυμπιονίκες του μοντέρνου ελληνικού τραγουδιού !


Η ιστορία των "Ολύμπιανς"
   Το συγκρότημα των "ΟΛΥΜΠΙΑΝΣ" δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1965 στην Θεσσαλονίκη από τους'Αλκη Κακαλιάγκο (πιάνο-hammond organ)μέλος των "VIPS", Πασχάλη Αρβανιτίδη (τραγούδι-μπάσο), Βαγγέλη "Σπόρος" Κουτσοτόλη (σαξόφωνο), Κούλη Καλογιαννίδη (κιθάρα), Δημήτρη "Τζακ" Λαζαρίδη (τύμπανα), μέλη του διαλυθέντος συγκροτήματος των "BRAHMS" 
   Αυτοί οι πέντε είναι οι ιδρυτές και θεμελιωτές του θρύλου των Ολύμπιανς. 
 Πρώτες εμφανίσεις στo night-club "Χαβάη" στην Ν.Κρήνη (σήμερα νοσοκομείο ΙΚΑ) με "αφεντικό" τον Τάκη Κανίδη. Η νεολαία από την πρώτη στιγμή αγκαλιάζει και στηρίζει με την αγάπη της το συγκρότημα.
  Ο Γιώργος Κοντόπουλος  (ραδιοφωνικός παραγωγός) με τα μαγνητόφωνα του ηχογραφεί ζωντανά τους Ολύμπιανς σε μουσικό πρωινό στην "Χαβάη" και τους παρουσιάζει σε εκπομπή του στη "Φωνή της Αμερικής", 
  την ίδια ηχογράφηση και με ζωντανή συνέντευξη των Ολύμπιανς βγάζει στον αέρα ο 'Αλκης Στέας σε εκπομπή του στο ραδιόφωνο την οποία την ακούει ο τότε διευθυντής του υποκαταστήματος στην Θεσσαλονίκη της Δισκογραφικής εταιρείας "Ελλαδίσκ" Γιάννης Σωκρατίδης 
  ο οποίος ενθουσιάζεται και ανοίγει τον δρόμο για να ηχογραφηθούν στην Αθήνα (Δεκέμβριος 1965), με παραγωγό τον Γ.Ράλλη, ο "Τρόπος" και το "Συμπόσιο" με αποτέλεσμα  την  επιτυχία και αναγνώριση σ'όλη την Ελλάδα.
  
 Πάντα οι νέοι θέλουν να έχουν την δική τους μουσική. Ο χορευτικός ρυθμός που συγκινούσε τότε (1965)  ήταν το σέικ
  Οι "Φόρμινξ", που προηγήθηκαν των "Ολύμπιανς", έπαιζαν μεν μοντέρνα χορευτική μουσική, αλλά "σνόμπαραν" τον ελληνικό στίχο. Και γενικά όλα τα συγκροτήματα εκείνης της εποχής έκαναν το ίδιο, η τραγουδούσαν στα  ελληνικά με ξενική προφορά.
  Η καθαρή και ειλικρινής άρθρωση του Πασχάλη σε μελωδίες με ελληνικό στίχο, σε μουσική με "ευρωπαικό άκουσμα" σε σύγχρονους μοντέρνους χορευτικούς ρυθμούς έκανε να σκιρτίσουν οι καρδιές όλων των νέων, 
 και να χαρίσουν όλη τους την αγάπη στο συγκρότημα και ακόμη να την μεταφέρουν και στις επόμενες γενιές.
  Αποτέλεσμα όλα τα νεανικά ροκ συγκροτήματα άρχισαν να ηχογραφούν την μουσική τους πάνω σε ελληνικό στίχο
  Ακολουθεί το "Συγνώμη" με στίχους γραμμένους από τον Ν.Ελληναίο, το "Σχολείο" και η δημοτικότητα του γκρουπ ανεβαίνει στα ύψη.
  Στρατιωτική θητείασπουδές και άλλες οικογενειακές υποχρεώσεις απεμάκρυναν κάποια απο τα ιδρυτικά μέλη από το συγκρότημα.
  Γι αυτό πολλοί καλοί μουσικοί που εν συνεχεία διέπρεψαν στο μουσικό στερέωμα πέρασαν από τους "Ολύμπιανς" όπως οι Βασίλης Παπαβασιλείου (μπάσο-τραγούδι), Νίκος Παπάζογλου και Γιάννης Καρατζόγλου (τραγούδι), 
  Παντελής Δεληγιαννίδης (κιθάρα), Γιώργος Ζηκογιάννης (μπάσο), Νίκος Αρχοντής (βιολί-σαξόφωνο), Αντώνης Θεοδωρόπουλος (σαξόφωνο), Πάνος Λεμονίδης (ντράμς),
  Νέστωρας Δάνας (κιθάρα), Βαγγέλης Κιτσικόπουλος (κιθάρα-τραγούδι), Ρούλης Πυρίλης (ντράμς).
  Το 1972 έχουν απομείνει από τα ιδρυτικά μέλη μόνο ο Πασχάλης Αρβανιτίδης και ο 'Αλκης Κακαλιάγκος. Τα μουσικά πράγματα της εποχής δεν ευνοούν την ύπαρξη συγκροτημάτων (1972)
  Ο Πασχάλης κατεβαίνει στην Αθήνα και ξεκινά μια επιτυχημένη σόλο καριέρα. Ενώ ο 'Αλκης Κακαλιάγκος συνεχίζει να συνθέτει μουσική, να κάνει μουσικές παραγωγές 
  με αποκορύφωμα την μουσική επένδυση στην μεγάλου μήκους ταινία του Τάκη Κανελλόπουλου "Το Ρομαντικό σημείωμα" συμμετοχή στο 38ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1997.
Λίγα λόγια για τον Πασχάλη
      Ο Πασχάλης Αρβανιτίδης γεννήθηκε στο Δοξάτο της Δράμας στις 28 Αυγούστου 1946 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησε από τα συγκροτήματα της γειτονιάς του, τους Ντράγκστορ Μεν (Drugstore Men) και τους Μπραμς (Brahms). 
  Σε ηλικία μόλις 18 ετών έγινε γνωστός στο πανελλήνιο ως τραγουδιστής και μπασίστας των Olympians, με τραγούδια (Τρόπος, Συμπόσιο, Συγνώμη, Σχολείο), που έγιναν κλασικά και τραγουδιούνται μέχρι σήμερα στα νεανικά πάρτι και όχι μόνο.
   Οι εμφανίσεις τους χαλούσαν κυριολεκτικά κόσμο, με αποκορύφωμα την Χρυσή Βραδιά στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο της Αθήνας στις 5 Οκτωβρίου του 1966, όπου 60.000 θεατές αποθέωσαν τους Θεσσαλονικείς Olympians και τον Πασχάλη. 
    Η επιτυχία των Olympians οφείλεται στην καθαρή ποπ φωνή του Πασχάλη και στους ελληνικούς στίχους των τραγουδιών τους, που άγγιζαν τις καρδιές τη νεολαίας, σε αντίθεση με τα άλλα ποπ συγκροτήματα της εποχής που χρησιμοποιούσαν αγγλικό στίχο.
Μια ανάμνηση από το Νίκο Παπάζογλου
     "Έχω κάνει άλλα συγκροτήματα νωρίτερα, έχουμε συμμετάσχει σε διαγωνισμούς, ξέρεις τώρα…. Τότε τα συγκροτήματα αλλάζανε κάθε βδομάδα. Αλλά είχαμε συμμετάσχει σε διαγωνισμούς και σε πρωινά που γινόντουσαν τότε. Και όταν ήρθε η ώρα να πάει ο Πασχάλης φαντάρος, ε γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας και οι “Ολύμπιανς” είχανε τότε σταθερή δουλειά στη “Χαβάη” την οποία θέλανε να την διατηρήσουν. Χρειαζόντουσαν τραγουδιστή στη θέση του Πασχάλη. Και επειδή εγώ είχα διακριθεί σ’ αυτό τον κύκλο των συγκροτημάτων, μου πρότειναν εμένα να πάω. Και έτσι δούλεψα για ένα – ενάμιση χρόνο μαζί τους, παλεύοντας να τελειώσω και το λύκειο συγχρόνως.
  Το ρεπερτόριο ήτανε πολυποίκιλο. Εγώ δεν τραγουδούσα τα τραγούδια των “Ολύμπιανς” τα “Πόσο μ’ αρέσει ο τρόπος” κλπ. Σ’ αυτά τα κατάφερνε πολύ καλύτερα ο μπασίστας μας ο Βασίλης Παπαβασιλείου. Αυτός είχε αναλάβει αυτό το ρεπερτόριο και εγώ είχα αναλάβει το ρεπερτόριο το γενικό, το οποίο ήτανε Αγγλόφωνο, Ιταλόφωνο, Γαλλόφωνο, ότι θέλεις. Βέβαια εγώ όλες αυτές τις γλώσσες εγώ τις μιλούσα τότε όπως οι καμπαρετζούδες, αλλά έφτανε το τραγούδισμα.
-Υπάρχει τίποτα ηχογραφημένο από τότε;
-Υπάρχει ναι. Υπάρχει.
-Πώς ήτανε η φωνή σου τότε; Τον έβγαζες αυτό το λυγμό που λέμε;
-Ναι…ναι. Υπήρχαν αυτά τα στοιχεία. Και μερικά τραγούδια από τον χώρο των κλαμπ, τα χαρακτήρισα για πάντα. Γι’ αυτό άμα θυμάσαι, όταν ερχόταν η ώρα να πω το “Black is Black” στο πρόγραμμα με τον Σαββόπουλο, ο οποίος φώναζε “άντεεεε Ολύμπιανς” και τέτοια, θυμόντουσαν όλοι τον τρόπο που το τραγουδούσα και τότε.
-Το “Black is Black” το έβγαζες με το λυγμό που έκανε κι’ αυτός ε;
-Ναι…ναι.."

Θεσσαλονίκη 2009- Επανασύνδεση των «Ολύμπιανς» μετά από 37 χρόνια
   Είναι γνωστοί και ως οι «Beatles» της Θεσσαλονίκης. Για δεκαετίες συντρόφευσαν το μουσικόφιλο κοινό της Ελλάδας με επιτυχίες, που έγιναν θρυλικές. 
  Χώρισαν οριστικά πριν από 40 χρόνια και συναντήθηκαν ξανά στην αφετηρία τους, τη Θεσσαλονίκη,το 2009 για να τραγουδήσουν όλοι μαζί στη γενέθλια εκδήλωση ενός φορέα ...νεότερου από το συγκρότημά τους, του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος (ΣΕΒΕ), που γιόρταζε τα 35 του χρόνια.
  Ο λόγος για τους «Ολύμπιανς», το συγκρότημα που δημιουργήθηκε το Σεπτέμβριο του 1965, από τους Αλκη Κακαλιάγκο (πιάνο-hammond organ), Πασχάλη Αρβανιτίδη (τραγούδι-μπάσο), Βαγγέλη «Σπόρο» Κουτσοτόλη (σαξόφωνο), Κούλη Καλογιαννίδη (κιθάρα) και Δημήτρη «Τζακ» Λαζαρίδη (τύμπανα).
  Με αυτή, την αρχική του σύνθεση, το γκρουπ είχε να εμφανιστεί από το 1967, δηλαδή 42 ολόκληρα χρόνια,το 2009, ενώ ως «Ολύμπιανς» (μαζί και με άλλα μέλη) δεν έχουν επανασυνδεθεί από το 1972, τόνισαν μέλη του συγκροτήματος,
  Το ελληνικό θρυλικό συγκρότημα εμφανίστηκε το βράδυ της Τσικνοπέμπτης (19/02/2009), στο ξενοδοχείο PORTO PALACE της Θεσσαλονίκης, όπου ο Κούλης Καλογιαννίδης έπαιξε ξανά κιθάρα, για πρώτη φορά ύστερα από πολλά χρόνια. Τη συναυλία των «Ολύμπιανς» συνόδευσε σπάνιο οπτικό υλικό.

Η παλιά τηλεόραση...





Το 1966 πρωτολειτούργησε ο Κρατικός τηλεοπτικός σταθμός και ο κοσμάκης
σχημάτιζε ουρές έξω από τα μαγαζιά ηλεκτρικών.
Δώσε και μένα μπάρμπα....
Πώς πουλούσαν οι πωλητές;
"...έμειναν πέντε κομμάτια της δείνα και της τάδε μάρκας....ποιός θέλει
με την σειρά παρακαλώ..."
Ποιό φορτηγό να του την πάει....στην πλάτη και σε ταξί ή πειρατικό
 (τότε ήταν μεγάλα) και στο σπίτι.
Δεν υπήρχε ωράριο στα μαγαζιά αυτά....από το χάραμα μέχρι το βράδυ....
Τρελά λεφτά στα ταμεία.....
Οι ηλεκτρολόγοι έβαζαν κεραίες ασταμάτητα όπου υπήρχε κενό....
"....πιάσε εδώ το κοντάρι και περπάτα (στην ταράτσα) 
και μόλις σου πω σταμάτα....ΣΤΟΟΟΠ καλά είσαι εδώ πιάνει...."
Στην πολυκατοικία 35 διαμερίσματα με τις αντίστοιχες κεραίες....δάσος.
Υπήρχαν όμως και πολλοί που δεν μπορούσαν ακόμα να αγοράσουν το μαγικό κουτί.
Αυτοί γινόντουσαν κολλιτσίδες στους γείτονες....
"....καλησπέρα ήρθαμε για τον Βαρτάνη (Άγνωστος Πόλεμος) φέραμε και ωραίο
συμιγδαλένιο χαλβά...."
Και όλοι βολευόντουσαν και ξεχνούσαν τις δυσκολίες έστω για λίγες ώρες.....
και ταξιδεύανε σε άλλους τόπους και βλέπανε αγαπημένους τους ηθοποιούς
να μιλάνε στο σαλόνι τους .....και στολίζανε το χαζοκούτι με δαντελένια χειροποίητα σεμεδάκια και έβαζαν επάνω μπιμπελό και καμαρώνανε το νέο μέλος της οικογένειας.

Τα «προξενιά» των μπαλκονιών και ο θάνατος ενός άτυχου δικηγόρου από τη ρίψη μιας κανάτας

Τα «προξενιά» των μπαλκονιών και ο θάνατος ενός άτυχου δικηγόρου από τη ρίψη μιας κανάτας 

Την αθάνατη ελληνική ταινία της Φίνος Φιλμς «Η Θεία από το Σικάγο», με πρωταγωνιστές τον Ορέστη Μακρή και τη Γεωργία Βασιλειάδου, την γνωρίζουν και την έχουν αγαπήσει μάλλον όλοι οι Έλληνες. Παρουσιάστηκε το 1957 και ο σκηνοθέτης Αλέκος Σακελλάριος είχε φροντίσει να διαλέξει τις πιο όμορφες κανάτες για να τις ρίχνουν από το μπαλκόνι οι ανιψιές και να προσελκύουν τους γαμπρούς.
Αυτή όμως είναι η χαριτωμένη εκδοχή, όπως παρουσιάστηκε για τις ανάγκες του έργου. Στην πραγματικότητα τα κανάτια, τα οποία πράγματι ακουμπούσαν οι νοικοκυρές στα μπαλκόνια, άρχισαν να απομακρύνονται από τον Σεπτέμβριο του 1922 όταν σημειώθηκε θανατηφόρο περιστατικό. Το γεγονός συνέβη στη γειτονιά της Βλασαρούς, η οποία κατεδαφίστηκε για να αποκαλυφθεί η Αρχαία Αγορά. Νεαρός δικηγόρος δέχθηκε κατακέφαλα ένα κανάτι και λίγες ώρες αργότερα εξέπνεε στο Δημοτικό Νοσοκομείο της οδού Ακαδημίας. Όπως ήταν φυσικό, προκλήθηκε αναστάτωση και άρχισαν συζητήσεις γενικότερα για τα ατυχήματα που προκαλούνταν από πτώσεις αντικειμένων. Δεν γνωρίζουμε εάν ηθελημένα κάποιες νεαρές «σημάδευαν» περαστικούς για να αποσπάσουν την προσοχή τους, αλλά σίγουρα οι αστυνομικές αρχές αναζητούσαν τρόπους για την προστασία όσων περπατούσαν στους δρόμους.
Στα τέλη Σεπτεμβρίου 1922, λοιπόν, εκδόθηκε αστυνομική διάταξη, η οποία απαγόρευε την τοποθέτηση αντικειμένων στις άκρες των μπαλκονιών και υποχρέωνε τους ιδιοκτήτες να ελέγξουν τη στερεότητα και των γλαστρών που συνήθως τοποθετούνταν στις εξωτερικές άκρες μαντρότοιχων και στηθαίων. Στην εν λόγω διάταξη αντέδρασαν διαμαρτυρόμενοι οι κανατάδες της Κηφισιάς, οι οποίοι υπεραμύνθηκαν της τέχνης τους αφορίζοντας τις απρόσεκτες νοικοκυρές και κυκλοφορώντας φυλλάδιο για την κατάλληλη τοποθέτηση των προϊόντων τους.
Πάντως, από τότε τα κανάτια εξαφανίστηκαν από τα μπαλκόνια των σπιτιών για να ξαναπαρουσιαστούν με τη μορφή που τα γνωρίσαμε στην αλησμόνητη ταινία
«Η Θεία από το Σικάγο».
http://mikros-romios.gr

Με δυο παλιές ελληνικές δραχμές και μια γκοφρέτα στις αλάνες μεγάλωσαν τα παιδιά των δεκαετιών του 1960 και του 1970.







Μια γκοφρέτα που
 χάθηκε ξαφνικά από την αγορά και σήμερα πλέον δεν υπάρχει. Οι δε νεότεροι δεν έχουν ακούσει ποτέ για τη «γκοφρέτα ΜΕΛΟ». Μεγάλωσε μια ολόκληρη γενιά, έγινε μεγάλη μόδα και γνώρισε τεράστια επιτυχία μέχρι να σβηστεί πλήρως από το χάρτη.
Άλλωστε οι γκοφρέτες αποτελούσαν πάντα ένα αγαπημένο γλυκό σνακ, σε χαμηλή τιμή, χαμηλότερη από τη σοκολάτα και μέχρι σήμερα σημειώνουν καλές επιδόσεις στην αγορά. Η περιβόητη «ΜΕΛΟ» έκανε την εμφάνισή της στη δεκαετία του 1960.
Την έφτιαχνε η ομώνυμη εταιρεία - σοκολατοποιία με έδρα τον Πειραιά. Γρήγορα σάρωσε την αγορά της εποχής. Η «ΜΕΛΟ» βέβαια δεν «έπαιζε» μόνη της, όμως η γκοφρέτα της είχε αναμφισβήτητα μεγάλη επιτυχία, για όσο άντεξε.
«Είναι ΜΕΛΟ. Τι άλλο θέλω;». Αυτό ακριβώς ήταν το κεντρικό σύνθημα για τη γκοφρέτα που κυριάρχησε στα τέλη του 1960 και τη δεκαετία του 1970 με τιμή δύο δραχμές και μπορεί κάποιος να πει ότι αποτέλεσε προπομπό της διάσημης σοκοφρέτας που κυκλοφορεί και σήμερα.
phtopan2
Η γκοφρέτα της «ΜΕΛΟ» διαφημίστηκε έντονα για την εποχή, καθώς ήταν αυτή που συνδύαζε τη σοκολάτα με τη γκοφρέτα, μέσα σε μια συσκευασία που έκρυβε εκπαιδευτικά δώρα.
«Μια καινούργια λιχουδιά για μεγάλους και παιδιά» έγραφε η εταιρεία. «Η άριστη βιομηχανοποίσις, η τέλεια επεξεργασία εξασφαλίζουν τον θαυμασμόν σας. Σας προσφέρουν ό,τι ακριβώς έλειπε. Είναι ΜΕΛΟ. Τι άλλο θέλω;» έλεγε η εταιρεία στις διαφημίσεις της.
Το πρωτοποριακό στοιχείο που είχε μεταξύ άλλων η γκοφρέτα «ΜΕΛΟ» ήταν οι εκπλήξεις που έκρυβε.
Αυτό που τότε τα παιδιά αποκαλούσαν «τύχη».
phtopan1
Ήταν η πρώτη γκοφρέτα που μέσα στη συσκευασία είχε και χαρτάκια, τα οποία έπρεπε να συγκεντρώσεις σε άλμπουμ. Τα πρώτα χαρτάκια είχαν τις σημαίες και τις εθνικές ενδυμασίες όλων των κρατών της γης.
Μάλιστα έπρεπε να συγκεντρώσεις 120 χαρτάκια! Το δε άλμπουμ το αγόραζες για 3 δραχμές! Μετά την επιτυχία με τα χαρτάκια που έκαναν διάσημη τη γκοφρέτα η εταιρεία έβγαλε και άλλες σειρές. Ωστόσο η πιο διάσημη σειρά ήταν αυτή με τις εθνικές ενδυμασίες όλων των κρατών της εποχής.
Εξίσου γνωστοί και πετυχημένοι ήταν και οι «Σταθμοί στην Ιστορία».
phtopan3
Όποιος κατάφερνε να μαζέψει όλα τα χαρτάκια έστελνε το άλμπουμ στην εταιρεία και έπαιρνε πίσω για δώρο μια δερμάτινη μπάλα ή μια κούκλα... Ειδικά η δερμάτινη μπάλα ήταν αυτό που ποθούσαν όλα τα αγόρια της εποχής στις αλάνες.
Η εξαφάνιση της γκοφρέτας «ΜΕΛΟ»
phtopan4
Η γκοφρέτα «ΜΕΛΟ» όπως έκανε μεγάλη επιτυχία και κυριάρχησε για πολλά χρόνια στην αγορά έτσι και εξαφανίστηκε.
Εξίσου παλιά ήταν και η γκοφρέτα της ΙΟΝ «Σαφάρι» με εικόνες μέσα στη συσκευασία άγριων ζώων, αλλά δεν έμελλε να μακροημερεύσει καθώς λύγισε από τη «σοκοφρέτα» που βγήκε στην αγορά το 1977.
Μάλιστα μέχρι το 1993 έβγαινε μόνο η κλασική με την κόκκινη και χρυσή συσκευασία.
Τη «σοκοφρέτα» την έβγαλε η ΙΟΝ. Η εταιρεία που ιδρύθηκε το 1930 από μια παρέα φίλων που φιλοδοξούσαν να γίνουν διάσημοι σοκολατοποιοί. Τότε δημιουργούν και το πρώτο εργοστάσιο στην οδό Πειραιώς.
Λίγα χρόνια μετά η ΙΟΝ εξαγοράζει την εταιρεία ζαχαρωδών προϊόντων Νasko και αργότερα άλλες εταιρείες του χώρου. Από τη δεκαετία του ΄60 επενδύει στη διαφήμιση, αρχικά σε έντυπα και αργότερα στην τηλεόραση. Το 1977 λανσάρει τη «σοκοφρέτα»,το πρώτο σε προτίμηση γλυκό σνακ στην ελληνική αγορά μέχρι και σήμερα.
Μεγάλος ανταγωνιστής που μπαίνει στην αγορά και κυκλοφορεί από τη δεκαετία του '70 είναι η «Κουκουρούκου» που πάντα είχε μεγάλο μερίδιο στην αγορά, αλλά και η διαχρονική, Serenata στην κατακόκκινη συσκευασία της.
Γνώρισε επιτυχία πολλά χρόνια και γνωρίζει ακόμη  ενώ όλοι θυμούνται τις ξεχωριστές διαφημίσεις.
Η ιστορία και των δύο προϊόντων ξεκινάει το 1971 σε μια μικρή βιοτεχνία που κάνει δειλά τα πρώτα της βήματα στην Κυψέλη. Πέντε χρόνια αργότερα μετακομίζει στον Γέρακα και μετεξελίσσεται σε βιομηχανία. Τα πρώτα προϊόντα της (Κουκουρούκου, Αmaretti και Serenata) πωλούνταν μόνο στην Αθήνα, σύντομα όμως εξαπλώνονται σε όλη την Ελλάδα και σήμερα εξάγονται σε πολλές χώρες.
Η «κουκουρούκου» κυκλοφόρησε το 1978 και ήταν ένα από τα  παιδικά προϊόντα που συνδύαζαν την γκοφρέτα με το παιχνίδι καθώς τα παιδιά έβρισκαν μέσα σε κάθε συσκευασία αυτοκόλλητα και κέρδιζαν δώρα. Η Αmaretti βγήκε στα περίπτερα έναν χρόνο μετά , ενώ η Serenata ταυτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '80 με το σλόγκαν «Serenata και πάσης Ελλάδος».

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Το νεοκλασικό του Παρθενώνα και του Αστόρια




Δίπλα στο ξενοδοχείο Απόλλων επί της Αιόλου βρισκόταν ένα νεοκλασικό κτίριο, έργο του Τσίλερ, που έφτανε μέχρι την Πανεπιστημίου. Το όμορφο κτίριο δεν υπάρχει πια. Κατεδαφίστηκε το 1976. Διασώζεται στον πίνακα του Γιάννη Τσαρούχη.
Ξενοδοχείο Απόλλων_5.jpg
Απέναντι, στην πλευρά που είναι σήμερα το Ταχυδρομείο, βρισκόταν το καφενείο Παρθενών. Ο Παρθενών μέχρι το 1960 διέθετε ναργιλέδες, παρόλο που τα περισσότερα καφενεία τους είχαν καταργήσει. Ήταν σημείο συνάντησης οικοδόμων και εργολάβων. Επειδή το κτίριο θα κατεδαφιζόταν, το 1969 ο Παρθενών μεταφέρθηκε στο ισόγειο του νεοκλασικού που απαθανάτισε ο Τσαρούχης.


Καφενείο Παρθενών πριν από το 1969.jpg
Το καφενείο Παρθενών στην πρώτη του θέση.


Η παρακάτω φωτογραφία του Σκοπελίτη συμπληρώνει την εικόνα του νεοκλασικού που μας δίνει ο πίνακας του Τσαρούχη. Στο ισόγειο του κτιρίου, στη γωνία της Αιόλου με την Πανεπιστημίου, ήταν το καφεζαχαροπλαστείο Αστόρια. Εκεί είχαν καθίσει τα μέλη της ΠΕΑΝ περιμένοντας την έκβαση του μεγάλου σαμποτάζ της 20ης Σεπτεμβρίου 1942, που ανατίναξε τα γραφεία της ΕΣΠΟ.


Αιόλου και Πανεπιστημίου.jpg
Από Πανεπιστημίου με θέα την πλατεία Ομονοίας. Αριστερά το Αστόρια.
https://tetysolou.wordpress.com