Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

ΣΥΡΙΖΑ...το μεγαλείο σου !

Παύλος Τσίμας: Με απείλησαν ότι θα με πυροβολήσει ο ελληνικός στρατός !!!


Παύλος Τσίμας: Με απείλησαν ότι θα με πυροβολήσει ο ελληνικός στρατός

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΤΟΥ ΣΚΑΪ – Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΡΥΨΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΤΙΣ ΑΘΛΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΕ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΥΣ ΚΑΤΑΥΛΙΣΜΟΥΣ

«Μερικά ρεζιλίκια του ελληνικού κράτους προτιμάμε να μην τα δείχνουμε, κι ας γίνονται». Ο γνωστός δημοσιογράφος, Παύλος Τσίμας, προχώρησε σε μια πολύ σοβαρή καταγγελία μέσω της εκπομπής του «Ημερολόγιο» στο ραδιοφωνικό σταθμό ΣΚΑΪ. 
Ερωτήματα εγείρονται, τόσο για το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής όσο και για την κυβέρνηση συνολικά, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να κρύψει τις τραγικές συνθήκες που επικρατούν σε πολλούς προσφυγικούς καταυλισμούς ανά την Ελλάδα.
Με αφορμή την άρον-άρον μετακίνηση των προσφύγων από τον καταυλισμό της Πέτρας στον Όλυμπο, την Τετάρτη (30/11/2016) καθώς οι σκηνές τους είχαν σκεπαστεί από χιόνι, ο Παύλος Τσίμας αποκάλυψε ότι είχε ζητήσει άδεια από το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής για να επισκεφθεί το συγκεκριμένο καταυλισμό.
Στην Πέτρα του Ολύμπου έχουν μεταφερθεί περίπου 1.000 Γεζίντι, μέλη της κοινότητας για τη διάσωση της οποίας πραγματοποιήθηκε διεθνής επιχείρηση στο Βόρειο Ιράκ. Οι διωγμοί και οι σφαγές που υπέστησαν από το Ισλαμικό Κράτος χαρακτηρίστηκαν γενοκτονία.
Όσοι Γεζίντι κατέληξαν στην Ελλάδα, η Πολιτεία τους έστειλε σε έναν «καταυλισμό πρόχειρο, της συμφοράς, στην Πέτρα του Ολύμπου, σε υψόμετρο, όπου ήδη από τον Σεπτέμβριο οι θερμοκρασίες πέφτουν κάτω από το μηδέν», όπως αναφέρει ο Παύλος Τσίμας. Κάποιοι, μάλιστα, από τότε φώναζαν ότι «αυτούς τους ανθρώπους, η διεθνής κοινότητα τους έσωσε από τη σφαγή και από τα φριχτά βασανιστήρια, για να πεθάνουν από κρυοπαγήματα στον Όλυμπο;».
«Κι όμως, τους άφησε εκεί, μέχρι που χθες οι σκηνές τους καλύφθηκαν ολόκληρες από το παχύ χιόνι, οπότε τρέξανε να τους σώσουν, γιατί φοβήθηκαν το ρεζιλίκι» συνεχίζει ο δημοσιογράφος και προσθέτει:
«Είχα ζητήσει να πάω να τους συναντήσω, να κάνω ένα γύρισμα για την εκπομπή "Ιστορίες" του ΣΚΑΪ, το υπουργείο μου αρνήθηκε, με απείλησαν ότι θα με πυροβολήσει ο στρατός αν πλησιάσω με κάμερα, γιατί μερικά ρεζιλίκια του ελληνικού κράτους προτιμάμε να μην τα δείχνουμε κι ας γίνονται.
Με τέτοιες πρωτοφανείς απειλές φαίνεται πως προσπαθεί η κυβέρνηση, να αποτρέψει δημοσιογράφους να δείξουν την πραγματικότητα για τη διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος. Την ώρα που η κυβέρνηση αρέσκεται να συλλέγει «συγχαρητήρια» από τη διεθνή κοινότητα, η πραγματικότητα είναι άλλη: είναι οι νεκροί στη Μόρια της Μυτιλήνης, είναι οι σκηνές μέσα στη λάσπη ή έτοιμες να τις πάρει ο αέρας στη Χίο, είναι η Ειδομένη την οποία θυμούνται μόνο ως μέτρο σύγκρισης για να δείξουν ότι οι συνθήκες πλέον είναι «καλές» για τους χιλιάδες ανθρώπους που έχουν εγκλωβιστεί στην Ελλάδα.


 http://www.newsbomb.gr

Λές και ήταν χθές....



27/6/2015





2/12/2016


Ένας εργαζόμενος μιλάει για την ιστορία της πιο παλιάς ντοματοβιομηχανίας στην Ελλάδα


http://www.newsbeast.gr/

Ρεπορτάζ για το κόκκινο τριαντάφυλλο της Σαντορίνης από το 1915 έως και σήμερα



Ένας εργαζόμενος μιλάει για την ιστορία της πιο παλιάς ντοματοβιομηχανίας στην Ελλάδα


Ανάμεσα σε δυο πολέμους και τη Μικρασιατική Καταστροφή ξεκινά και χτίζεται η ιστορία της ντοματοποιίας στην Ελλάδα. Ο πρώτος ντοματοποιός της χώρας, Δημήτρης Νομικός, ξεκίνησε παράγει πελτέ, δημιουργώντας το πρώτο προβιομηχανικό εργοστάσιο στη Μεσαριά της Σαντορίνης το 1915. Λίγο καιρό μετά το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Γράφει ο Γιώργος Λαμπίρης
Ωστόσο δεν ήταν το μοναδικό του εργοστάσιο το οποίο σχετίστηκε με σημαντικά γεγονότα της εποχής καθότι το 1922 δημιούργησε ένα ακόμα εργοστάσιο στο Μονόλιθο, ένα από τα πρώτα εργοστάσια κονσερβοποιίας στα Βαλκάνια. Είκοσι τρία χρόνια μετά ακολούθησε το τρίτο του εργοστάσιο στη Σαντορίνη που έφτιαξε ο γιος του, Γιώργος, στη Βλυχάδα, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
ntomnom11

Ο μηχανικός που μεγάλωσε μέσα στο εργοστάσιο

Ο Αντώνης Βάλβης ανδρώθηκε, ακούγοντας ξερούς βιομηχανικούς ήχους και το κροτάλισμα των μηχανών στο εργοστάσιο της Βλυχάδας. Παιδί ακόμα μπήκε στο εργοστάσιο και σε ηλικία 7 ετών εισέπραξε από το Νομικό το πρώτο του μεροκάματο. Επτά δραχμές στο χέρι στο τέλος του μήνα.
Ο κύριος Βάλβης αφηγείται στο newsbeast.gr πώς την εποχή που εκείνος ήταν πιτσιρικάς, ο Νομικός έστελνε τα ξυλοκάϊκα φορτωμένα με τενεκέδες. Άλλοι έφευγαν για Πειραιά, άλλοι για Βόλο και κάποιοι άλλοι έφταναν Θεσσαλονίκη. Κι από εκεί σε ολόκληρη την Ελλάδα.

ntomnom15
Ο Αντώνης Βάλβης

Η ντομάτα στη λαδόκολλα για μια δραχμή

«Θυμάμαι όταν δούλευα στο πρατήριο του Νομικού στον Πειραιά. Πιτσιρίκι. Έπαιρνα το καροτσάκι, φέρνοντας γύρα τα μπακάλικα της αγοράς. Μόλις παρέδιδα στο μπακάλη το δοχείο, εκείνος ξεκινούσε τη μοιρασιά. Μια κουταλιά στη λαδόκολλα για τον κάθε πελάτη. Και μια δραχμή η τιμή για κάθε λαδόκολλα πελτέ», λέει ο Αντώνης Βάλβης.
ntomnom4

Η ψυχή του εργοστασίου

Εκείνος έστησε το εργοστάσιο της Βλυχάδας και έθεσε σε λειτουργία όλα τα μηχανήματα. Μηχανήματα που ήταν τότε ό,τι πιο σύγχρονο είχε να επιδείξει η βιομηχανική παραγωγή της εποχής. Κι όλα τους ήθελαν συντήρηση και στενή επιτήρηση. Γι' αυτό και ο Νομικός πλήρωσε τα δίδακτρα για να κάνει τον κύριο Αντώνη μηχανικό, στέλνοντάς τον στη σχολή του Πειραιά. Εκείνος όχι μόνο έστησε το εργοστάσιο της Βλυχάδας στη Σαντορίνη, αλλά και αργότερα τα νέα εργοστάσια της ντοματοβιομηχανίας στην Αλίαρτο και στο Δομοκό.
Ακόμα και σήμερα που η Βλυχάδα έχει κλείσει, καθότι είναι μουσείο, ο Αντώνης Βάλβης συνεχίζει να πηγαίνει εκεί. Σαν να μην έφυγε ποτέ. Κάποιες στιγμές ξαναβάζει σε λειτουργία τα μηχανήματα. Στέκεται και αφουγκράζεται τον ήχο. «Ξεναγώ τον κόσμο στο μουσείο για να ξεσκουριάζει το μυαλό μου», λέει σα να προσπαθεί να αιτιολογήσει τη διαρκή του παρουσία στο χώρο.
ntomnom6

Το εργοστάσιο χωρίς στέγη

Όταν έκλεισε το εργοστάσιο ο κύριος Αντώνης ένιωσε μεγάλη θλίψη και πόνο. Ήταν σαν να έχανε δικό του άνθρωπο. «Ένα κομμάτι από τη δική μου ζωή και της οικογένειάς μου».
Γιατί το εργοστάσιο της Βλυχάδας πέρα από το χώρο που δούλεψε από παιδί ήταν το οικόπεδο που είχε ο πατέρας του πριν το πουλήσει το ’45 στο Νομικό.
«Ο πατέρας μου έγινε φύλακας του εργοστασίου από τη στιγμή που έδωσαν τα χέρια και υπέγραψαν τα χαρτιά. Όταν το πήρε ο Γιώργος Νομικός στις αρχές του '45 άρχισε να το χτίζει. Σε έξι μήνες ήταν έτοιμο. Ξεκίνησε να λειτουργεί στις 26 Ιουνίου χωρίς στέγη!» περιγράφει ο Αντώνης Βάλβης.
ntomnom16
Όπως λέει όλα τα εργοστάσια της εποχής κατασκευάζονταν κοντά στη θάλασσα. Έπρεπε να έχουν πρόσβαση σε θαλασσινό νερό για το πλύσιμο της ντομάτας και τη ψύξη των μηχανημάτων.
Μάλιστα το χειμώνα του 1952, στη διάρκεια της κακοκαιρίας, ο χείμαρρος που δημιούργησε η νεροποντή έσπασε την πόρτα της μεγάλης αυλής και μπήκε στο εργοστάσιο. Τα νερά παρέσυραν στη θάλασσα προϊόντα και μηχανήματα, δημιουργώντας όγκους λάσπης στο εργοστάσιο ύψους 2,30 μέτρων.
ntomnom2

Οι στακαδόροι κουβαλούσαν τα μηχανήματα στους ώμους

Αλλά και τα μηχανήματα ακολουθούσαν το δικό τους μακρύ δρόμο για να φτάσουν στο εργοστάσιο. Από το λιμάνι και για χιλιόμετρα ταξίδευαν πάνω στα χέρια και στους ώμους των στακαδόρων.
«Ομάδες μανουβραδώρων-στακαδόρων, δημιουργούσαν ξύλινες κατασκευές, τις έδεναν με σχοινιά και όταν το βάρος ήταν χαμηλού ύψους το σήκωναν στους ώμους τους 40-50 άτομα», λέει χαρακτηριστικά.
Μιλώντας για το λουκέτο στο εργοστάσιο λέει πως ο Νομικός αγωνίστηκε να το κρατήσει στο νησί του. «Παρόλ' αυτά, όσο ο τουρισμός αυξανόταν, μειωνόταν η παραγωγή. Σκεφτείτε πάντως ότι τα τελευταία χρόνια πριν κλείσει, για να ενισχύσει τους παραγωγούς του νησιού, πλήρωνε τρεις φορές περισσότερο την τιμή κιλού για την αγορά της ντομάτας».
ntomnom7

«Άνοιγα το κουτί με τον πελτέ και ήταν σαν να περνούσε κοπέλα που φορούσε άρωμα»

Ο κύριος Βάλβης δεν ήταν μόνο ο μηχανικός του εργοστασίου. Αλλά ταυτόχρονα και διευθυντής και κυτιοποιός.
ntomnom19
«Καταπιανόμουν σχεδόν με όλες τις δουλειές. Κι όταν άνοιγα κανένα κουτί για να δω αν πήγαν όλα εντάξει στο βράσιμο, γύριζαν όλοι το κεφάλι τους. Ήταν σαν να περνούσε μία κοπέλα με δυνατό άρωμα. Την εποχή που οι ντομάτες ήταν αγνές. Χωρίς λιπάσματα παρά μόνο φακή με κριθάρι και φακή, τη λεγόμενη υγρή λίπανση. Θυμάμαι ότι έκοβες τη ντομάτα και δεν έσταζε ούτε σταγόνα κάτω. Την περίφημη άνυδρη κατσαρή ντομάτα της Σαντορίνης. Με τρία κιλά ντομάτα, βγάζαμε ένα κιλό πελτέ, ενώ μία κανονική ντομάτα χρειαζόταν αναλογία εννέα κιλών, για ένα κιλό πελτέ».
ntomnom9
Η επιχείρηση εγκατέλειψε οριστικά το νησί το 1981. Όπως λέει ο Αντώνης Βάλβης, μία από τις βασικές αιτίες αποτέλεσε μια αποτυχημένη συμφωνία με τους Άγγλους με αποτέλεσμα να μην προχωρήσουν το εργοστάσιο να μην κάνει ποτέ εξαγωγές. «Κάναμε το λάθος να συμπυκνώσουμε παραπάνω τον πελτέ για να είναι πιο ελαφρύς κατά τη μεταφορά. Το αποτέλεσμα ήταν ότι άλλαξε το χρώμα της ντομάτας και έγινε πιο σκούρο. Οι Άγγλοι νόμιζαν δεν ήταν καλός ο πελτές και η συμφωνία δεν έκλεισε ποτέ. Δεν ήθελαν γεύση. Ήθελαν χρώμα. Μας κόπηκαν τα φτερά και ο Νομικός δεν έστειλε ποτέ ξανά στο εξωτερικό από τη Σαντορίνη. Ίσως ήταν και ένας από τους πιο καθοριστικούς λόγους που οδήγησαν στο κλείσιμο του εργοστασίου το '81…»
ntomnom18
Πρόσφατα το παλιό εργοστάσιο τομάτας, Δ. Νομικος, στη Βλυχάδα, έγινε ένα σύγχρονο Βιομηχανικό Μουσείο σκιαγραφώντας τα βήματα μιας βιομηχανικής εποχής που άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στο νησί.
ntomnom10
ntomnom1ntomnom8ntomnom12ntomnom13ntomnom14ntomnom17

Οι... διεθνείς πελάτες των ξενοδοχείων και τα καμώματά τους



Μια περίεργη στατιστική μας έστειλε ο φίλος της ιστοσελίδας μας Β.Κ., αλιευμένη από τα «Αθηναϊκά Νέα» του 1937. Ερωτήθηκαν τα μεγάλα ξενοδοχεία της Αθήνας για τη συμπεριφορά των ξένων πελατών τους και τις ιδιοτροπίες τους. Ιδού λοιπόν και τα σχετικά αποτελέσματα:

«Επί 100 ξένων, οι 14 ζητούν πάντοτε δια ψύλλου πήδημα τον διευθυντήν, 20 ερωτούν αδιακόπως αν ήλθε το ταχυδρομείον, 22 ξεχνούν την βρύσιν του νιπτήρος ανοικτήν, 25 παίρνουν μαζί τους πετσέτες του ξενοδοχείου κατά την αναχώρησιν, 30 μαλώνουν με την γυναίκα των εις το δωμάτιον του ξενοδοχείου, 43 πετούν τα σιγάρα τους εις το ταπέτο, 47 παίρνουν μαζί των κλειδιά του ξενοδοχείου, 61 καθαρίζουν τα υποδήματά των με τις μακρυές κουρτίνες των παραθύρων, 62 παίρνουν μαζί των πλήθος από χαρτοφάκελα του ξενοδοχείου, 68 αφίνουν το ηλεκτρικόν αναμμένο την νύκτα και 80 κτυπούν όλα τα κουμπιά όταν θέλουν την καμαριέρα ή τον γκρούμ ή τον σερβιτόρον».

Ενδιαφέροντα τα στοιχεία, δεν βρίσκετε; Καταρρίπτεται λιγάκι και η κλισέ εντύπωση πως ό,τι κάνουν οι ξένοι είναι πάντα καλά καμωμένο. Άνθρωποι είναι κι αυτοί, με τις αδυναμίες τους.

Ευχαριστούμε τον καλό μας φίλο για τα τόσο ενδιαφέροντα στοιχεία που μας έστειλε.

Περιοδικό «Σκέρτσο» 1925. Οι «επιστολές» της νεόπλουτης Γαρεμφούλας





Κλασικός τύπος νεόπλουτης εκείνης της εποχής, ήταν και η καλοπαντρεμένη  Γαρεμφούλα. Οι επιστολές που υποτίθεται πως έστελνε τακτικά στη μητέρα της στο χωριό, στο Μενίδι, διαβαζόντουσαν με ιδιαίτερη προσοχή και ευχαρίστηση από τους αναγνώστες του περιοδικού «Σκέρτσο» (1925). Απολαύστε πώς ευχήθηκε στους γονείς της στις γιορτές της Πρωτοχρονιάς:
«Αείμνυστον μύτερ μου, Με υγείαν και επτυχήαν σού απέφχομαι ίνα διέλθης το νέον έτος, το οποίον διά να ξέρης και να το λές εις της γειτώνισες, λέγεται μπόν και ζωαγιέ αννέ, όπως το ομιλούμεν εμείς οι γαλλικομαθές. Ζωαγέ επισημαίνει μπαιγνιώδες και μην το παραξηγήσις περικαλώ.
Εν τοιούτοις είμαι πολύ τεθλιμμένη ένεκεν ότι ποσώς δύνομαι να έλθο εις τους ηγαπητούς μου Μενιδίους, προς πέρασιν ομού μετ’ εσού και του πατήρ μου της χρονιάρας απτής ημέρας. Αλλά υπό τύπον κοζμικής κερίας της αριστοκρασίας όπου κατήντισα, είμαι υπόχρεως να υπεριποιηθώ τας σχέσεις μου δίδων την επαύριον παραμονήν μέγαν υποδεξίωσις, όπου κοπτομένη η βασιλόπηττα, έτεροι μέν θα περιπαίξουν μαζόγκ και ραμί, το οπήον τα παιγνίδια της μοδός, και έτεροι θα χορέψουν υπό τον φλοίσβον της τζαζμπάν, τούθ’ όπερ διά να αντιληπτής, τα ευρωπαϊκά κλαπατσίμπανα.
Ο μίστερ Κόλλιας (σ.σ. ο ματσωμένος σύζυγος) ήθελε να προσεκαλέσωμεν και ρομπίαν (σ.σ. εννοεί ρομβία, δηλαδή λατέρνα), χάρην περισσότερον μεγαλέιον, αλλά όμως μηά φίλλη μου του συρμού (σ.σ. του λαού) ειπούσα μοι ότι το τοιούτον ποσώς ενδιατρήβει εις τα καλλά σαλώνια, το απέριψα ομοφώνως.


Αν ερωτείς και περί μπουναμάδες, μάθε ότη σου απεστέλω μετά του υποφαινωμένου κομιστού ένα τσεμπέρηον, τελεπταίαν κραυγήν της μοδός, τούθ’ όπερ ποικιλιόχρωμον και φαραώ, ο δε σύζυξ μου του εριτίμου πατήρ μου μίαν νεαρωτάτης εφεύρεσις μηχανήν, ίνα διά να αποβουτυρώνη καλήτερα το τυρί.
Και πάλιν το νέον έτον όπως περιποθείτε.
Μετά σπασμών αμφοτέρους
Μανδάμ Γαρεμφούλα»
Σε όλες αυτές τις νεόπλουτες… Γαρεμφούλες, ο Γ.Σουρής φρόντιζε με τη σατυρική του πένα να υπενθυμίζει την αριστοκρατική καταγωγή τους. Το παρατσούκλι που τους είχε κολλήσει ήταν αι «ντιστενγκέ», από τη γαλλική λέξη για το «ξεχωριστός».
Βρακιά εφόρει ο μπαμπάς και η μαμά τσεμπέρι
Κι’ εμάλλωνε στις γειτονιές ημέρα μεσημέρι
Κι’ εγώ δασκάλα έτρεχα εις μίαν άλλην κώμην
Και με ραδικοβλάσταρα συχνάκις ετρεφόμην
Μα τώρα είμαι ντιστενγκέ και τρίχαπτα φορώ
Και μόλις την Βασίλισσαν ως ίσην θεωρώ

Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Πότε έχουμε εκλογές ;


Ο Τσαβούσογλου «ξεσάλωσε»: 

Τα Ιμια είναι τουρκικό έδαφος

Συνέχεια στις τουρκικές προκλήσεις των τελευταίων ημερών δίνει ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας Μελβούτ Τσαβούσογλου.
o-tsabousoglou-ksesalwse-ta-imia-einai-tourkiko-edafos



συνέχεια http://www.thetoc.gr/

Oι επενδύσεις αντί να έρχονται....φεύγουν !


Ναυάγιο στην πώληση του 66% του ΔΕΣΦΑ στους Αζέρους

ΧΡΥΣΑ ΛΙΑΓΓΟΥhttp://www.kathimerini.gr
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:





Σε οριστικό ναυάγιο κατέληξε η πολύπαθη ιδιωτικοποίηση του ΔΕΣΦΑ, που «σέρνεται» από τον Ιούνιο του 2013, όταν υπεγράφη και ανακοινώθηκε πανηγυρικά η μεταβίβαση του 66% της εταιρείας στην αζέρικη Socar έναντι τιμήματος 400 εκατ. ευρώ. Η αρνητική αυτή εξέλιξη ήρθε ύστερα από επίπονες διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο πλευρών τα τελευταία 24ωρα, χωρίς αποτέλεσμα, και αφού η Socar αρνήθηκε να ανανεώσει για τρίτη συνεχόμενη φορά την εγγυητική επιστολή της που έληγε χθες.
Το περίεργο είναι ότι τους τίτλους τέλους έβαλε το υπουργείο Ενέργειας και Περιβάλλοντος και όχι το ΤΑΙΠΕΔ ως πωλητής του ποσοστού του Δημοσίου στον ΔΕΣΦΑ (31%) αλλά και των ΕΛΠΕ (35%) που έτρεξαν τον σχετικό διαγωνισμό. Ακόμη όμως και η ανακοίνωση του υπουργείου δεν κάνει λόγο για ναυάγιο του διαγωνισμού αλλά για συζητήσεις που ξεκίνησε η κυβέρνηση τους τελευταίους μήνες με τη Socar και τη Snam, που δεν ολοκληρώθηκαν.
Η ανακοίνωση του υπουργείου αναφέρεται στις συνεχείς συζητήσεις που έλαβαν χώρα με τους υποψήφιους επενδυτές τους τελευταίους μήνες σε κλίμα εποικοδομητικό. «Εντούτοις, η πρόταση που κατατέθηκε από την πλευρά των υποψηφίων αγοραστών, σχετικά με απομείωση του τιμήματος (αποπληρωμή σε δόσεις), ήταν νομικά ανέφικτη και θα ακύρωνε τον διαγωνισμό», αναφέρει η ανακοίνωση του υπουργείου και συνεχίζει: «Εξετάστηκαν εναλλακτικές προτάσεις που έκαναν οι υποψήφιοι αγοραστές για τη βελτίωση της αξίας μέσω εγγυοδοτικών μηχανισμών, οι οποίες διαπιστώθηκε, τελικά, ότι είναι ανεφάρμοστες εντός του κοινοτικού θεσμικού πλαισίου. Οι προτάσεις της κυβέρνησης αποσκοπούσαν στη βελτίωση της οικονομικής θέσης της εταιρείας, με βάση την αύξηση της ανακτήσιμης διαφοράς των παρελθόντων ετών, στο πλαίσιο της υφιστάμενης νομοθεσίας.
Οι προτάσεις αυτές δεν έγιναν αποδεκτές, με αποτέλεσμα οι συζητήσεις να ολοκληρωθούν». Η ιδιαίτερα προσεκτική ανακοίνωση του υπουργείου συνδέεται με την κυβερνητική απόφαση να κρατήσει ανοικτό τον υφιστάμενο διαγωνισμό και να προχωρήσει στην επανεκκίνησή του προκειμένου να αποφύγει τις χρονοβόρες διαδικασίες ενός νέου διαγωνισμού. Αυτή θα είναι και η πρόταση που θα καταθέσει στους θεσμούς στο Εurogroup της Δευτέρας, αφού η ολοκλήρωση της ιδιωτικοποίησης του ΔΕΣΦΑ αποτελεί προαπαιτούμενο της πρώτης αξιολόγησης. Στο πλαίσιο αυτό το ΤΑΙΠΕΔ και τα ΕΛΠΕ θα προχωρήσουν σε νέα αποτίμηση του ΔΕΣΦΑ και θα ζητήσουν εκ νέου προσφορές από ενδιαφερομένους. Η όλη διαδικασία, σύμφωνα με αρμόδιους κυβερνητικούς παράγοντες, θα ολοκληρωθεί στη διάρκεια ενός έτους, ενώ το βασικό επιχείρημα προς τους θεσμούς για το ατελέσφορο των διαπραγματεύσεων με τη Socar θα είναι ότι πρόβαλε αιτήματα που δεν καλύπτονταν από τις προδιαγραφές του διαγωνισμού, όπως η μείωση του τιμήματος. Ενδιαφέρον για τον ΔΕΣΦΑ φέρεται να έχει εκδηλώσει η βελγική Fluxys που είχε εμφανιστεί και για την εξαγορά του 17% από το μερίδιο που θα μεταβιβαζόταν στη Socar. Tην «πόρτα» του ΤΑΙΠΕΔ φαίνεται να έχουν χτυπήσει επίσης επενδυτές από το Κατάρ και τις ΗΠΑ, το ενδιαφέρον των οποίων συνδέεται με τη στρατηγική θέση του σταθμού LNG στη Ρεβυθούσα. Η κυβέρνηση θα πρέπει να αντιμετωπίσει και την «τρύπα» των 188 εκατ. ευρώ στα δημόσια έσοδα από την πώληση του 31% του ΔΕΣΦΑ, που αντιστοιχεί στο προς διάθεση ποσοστό του Δημοσίου. Εντύπωση πάντως προκαλούσε η διχογνωμία που εκφραζόταν χθες από πλευράς του υπουργείου και του ΤΑΙΠΕΔ για το θέμα της κατάπτωσης της εγγυητικής επιστολής της Socar ύψους 40 εκατ. ευρώ.
«Θα πρέπει η εγγυητική να είχε καταπέσει ήδη, αλλά αυτό είναι θέμα του ΤΑΙΠΕΔ», τόνιζαν από το υπουργείο Ενέργειας· «δεν τίθεται θέμα κατάπτωσης εγγυητικής αφού δεν ανανεώθηκε», τόνιζαν από τα ΤΑΙΠΕΔ. Η διοίκηση του ΤΑΙΠΕΔ φέρεται να κρατάει αποστάσεις από τις εξελίξεις γύρω από την πώληση του ΔΕΣΦΑ και τη συμφωνία με τη Socar από τον Ιούλιο και μετά, που κατατέθηκε η ρύθμιση Σκουρλέτη και άλλαξε τα δεδομένα του διαγωνισμού, και τις διαπραγματεύσεις ανέλαβε ύστερα από επιθυμία της Socar η κυβέρνηση και αφού προηγήθηκε η συνάντηση Τσίπρα- Αμπτουλάγεφ στην Αθήνα.
Η αντίστροφη μέτρηση για την ιδιωτικοποίηση του ΔΕΣΦΑ, την πορεία της οποίας είχε από πολύ νωρίτερα ανακόψει η παρέμβαση της Ε.Ε. Ανταγωνισμού για περιορισμό του ποσοστού της Socar κάτω από το 49% προκειμένου να εγκρίνει τη μεταβίβαση, ξεκίνησε με την περίφημη τροπολογία Σκουρλέτη τον περασμένο Ιούλιο, που περιόρισε τα έσοδα της εταιρείας και, σύμφωνα με τη Socar, απομείωσε την αξία της εγείροντας θέμα μείωσης του τιμήματος. Ο κ. Σκουρλέτης έγραψε χθες στο Twitter ότι «το ναυάγιο ΔΕΣΦΑ αναδεικνύει τον μη σεβασμό των όρων του διαγωνισμού, των ευρωπαϊκών κανόνων και επενδυτική αφερεγγυότητα εκ μέρους της Socar». «Δυναμιτίζουν την αξιοπιστία της χώρας», τόνισε με αφορμή το ναυάγιο της ιδιωτικοποίησης του ΔΕΣΦΑ ο υπεύθυνος της Δημοκρατικής Συμπαράταξης για τον τομέα της Ενέργειας και πρώην υπουργός Γιάννης Μανιάτης.
Έντυπη

Εν Αθήναις...1924 ζαχαροπλαστείον, ο Γαμβέτας




Ένα από τα πιο γνωστά ζαχαροπλαστεία της Παλιάς Αθήνας έγραψε τη δική του ιστορία στους κοσμικούς κύκλους της πόλης .
http://paliaathina.com/gr

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !!!!



Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο Γιώργος Παπαχρήστος στη στήλη του στην εφημερίδα Τα Νέα, το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Κούβα κόστισε 300.000 δολάρια.
Γράφει χαρακτηριστικά ο γνωστός δημοσιογράφος: «(...) το πόσο μας κόστισε ως φορολογούμενων αυτό το τετραήμερο ταξιδάκι ως την Αβάνα, μπορώ να δώσω και μόνος μου την απάντηση (με βάση πληροφορίες που μου παρείχε χθες βράδυ φίλος μου πιλότος – διαψεύσεις δεν θα δεχθώ, γιατί ο άνθρωπος ΤΩΡΑ πιλοτάρει ένα τέτοιο ακριβώς αεροσκάφος): κάθε ώρα πτήσης του συγκεκριμένου αεροπλάνου, που είναι το περίφημο Gulfstream, κοστίζει περί τις 15.000 δολάρια, τα οποία αναλύονται σε καύσιμα, ασφάλειες, τέλη υπερπτήσεων και τέλη αεροδρομίων. 
Το οποίο σημαίνει ότι για τις 10 ώρες του "πήγαινε" και τις άλλες 10 της επιστροφής από την Αβάνα, το κόστος του αεροπλάνου μόνο έφτασε τις 300.000 δολάρια».

Μικρή Χριστουγεννιάτικη ιστορία στο Μεταξουργείο




Με συγκίνηση διαβάζει κανείς ολόκληρη την ιεροτελεστία ενός χριστουγεννιάτικου τραπεζιού, μιας αστικής οικογένειας του Μεταξουργείου:

«Όταν κατά τον βαθύν όρθρον ηκούετο η μικρά καμπάνα ή το σήμαντρον της ενοριακής εκκλησίας, που εκάλει τους πιστούς όλη η οικογένεια ετίθετο εις κίνησιν.

Πού ν’ αφήση η γιαγιά να μείνη ψυχή αξύπνητη!

Ως και ο σκύλος φέρνει βόλτα της κάμαρες και κουνεί την ουρά του ακκιζόμενος. Δίχως άλλο θα νομίζη ότι γίνεται προετοιμασία κάποιας εκδρομής εις την οποίαν θα λάβη μέρος, προτρέχων πάντων και γαυγίζων παν έμψυχον και άψυχον ακόμη αντικείμενον με την πεποίθησιν ότι εξυπηρετεί τους κυρίους του απομακρύνων το κακόν συναπάντημα. Μόνον την γάτα δεν συγκινεί τίποτε. Ξαπλωμένη αυτή δίπλα εις την παραφωτιά νωχελώς καμπουριάζει οικτίρουσα ίσως την άσκοπον κινητοποίησιν σπιτικού ολοκλήρου!

Φεύγουν όλοι τώρα διά την εκκλησίαν και μένουν μονάχα η ψυχοκόρη επάνω και η κοπέλλα κάτω. Η ψυχοκόρη πλησιάζει εις το εικονοστάσιον. Κάνει τρείς σταυρούς και τρείς μετάνοιες και αρχίζει την εργασίαν της.

Αφού πλύνη τα χέρια της τρείς φορές με πυκνήν σαπουνάδα, τα τρίψη καλά με λεμονόκουπα και τα ξεπλύνη εις το λεγένι, διευθύνεται εις το σκαφιδάκι με το ανεβασμένο ζυμάρι. Τοποθετεί δίπλα της το σταρίσιο αλεύρι, το λεβέτι με το νερό, την κοπανισμένην μαστίχα, το κύμινον, το σουσάμι, το μαυροκόκκι και το καρύδι της μέσης, αποσταυρώνει το ζυμάρι και αρχίζει το ζύμωμα.

Την ίδιαν ώρα η κοπέλλα κάτω –έχει κάμει και αυτή την προσευχή της εις το εικόνισμα του δωματίου της- ανάβει το φουρνάκι του σπιτιού, τραβά την τέφραν των κλαδιών που αχνίζει και σπιθοβολεί, και ενώ η ψυχοκόρη ξεμανικωμένη έως επάνω φέρνει το χριστόψωμον κάτω, αυτή πανίζει τον φούρνον και κατόπιν με το ξυλόφτιαρον εισάγει μεγαλοπρεπώς το χριστόψωμον. Αφήνει τώρα η ψυχοκόρη την φροντίδα του ψησίματος εις την κοπέλλα, ανεβαίνει επάνω και ετοιμάζει το τραπέζι διά το ακράτισμα της πρωίας.

Ο απαραίτητος πετεινός βράζει ήδη από τα μεσάνυκτα. Με το ζουμί του θα γίνη η περίφημη αυγοκομμένη μανέστρα.

Η οικογένεια επιστρέφει τώρα με ιεραρχικήν τάξιν. Με το δεξί πόδι των εμπρός γίνεται η είσοδος των μελών της εις την αυλήν του σπιτιού.

Ευπρεπίζονται καταλλήλως και κάθονται όλοι εις το Χριστουγεννιάτικον τραπέζι.

Ο μικρότερος του σπιτιού κάθεται εις μίαν γωνία του τραπεζιού και περιμένει το σκοτάκι που θα του δώσει καρφωμένον εις το πηρούνι η γιαγιά.

Αχνίζει τώρα το ζουμί του πετεινού και ενώνεται η ευωδία του με της μαστίχας του χριστόψωμου που ετεμαχίσθη. Το καρύδι της μέσης γυαλιστερό-γυαλιστερό ανήκει εις την γιαγιά. Προνόμιον που αριθμεί πολλούς Δεκεμβρίους. Οπωσδήποτε σιγά –σιγά θα τα καταφέρει να το φάγη.

Μια συμπεθέρα που έχει ωραίαν φωνήν τραγουδεί περί το τέλος, το αγαπητόν των παλαιών Αθηνών τραγούδι:

«Όλα τα πουλάκια ζυγά-ζυγά»
Εις τον στίχον όμως:
«Μούπε κι’ ένα λόγο και μάρεσε»
Η γιαγιά επιμένει εις την προσθήκην:
«Μούπε κι’ άλλον ένα με παλάβωσε»

Αυτό γίνεται κάθε χρόνον και περιμένουν όλοι ν’ ακούσουν από τα χείλη της γρηάς, της προσθήκης το τρέμουλο κρατώντας σουφρωμένα τα χείλη των διά να κρύψουν το χαμόγελον».

«Αθηναϊκά Νέα», 1932
Είναι προφανές, ότι το δημοσίευμα αναφέρεται σε πολύ παλαιότερα χρόνια, ίσως και στα τέλη του 19ου αιώνα και όχι στο 1932. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τις σκέψεις, με τις οποίες κλείνει το δημοσίευμα ο αρθρογράφος, που δεν είναι άλλος από τον ακαδημαϊκό Δ. Καμπούρογλου:

«Είνε αφάνταστος η διαφορά των παλαιών Χριστουγέννων από τα σημερινά.

Την αφελή και ολόψυχον ευλάβειαν, αντικατέστησε προς τα κάτω μεν
 η συμφεροντολογία, προς τα άνω δε η ξενομίμητος εμφάνισις».