Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2018

Η οδός των θαυμάτων






  • Η οδός Αθηνάς....ο μαγικός δρόμος....
    Δεν υπήρχε περίπτωση να μην περάσεις από εκεί όταν κατέβαινες στο Κέντρο
    της Αθήνας.....
    Σημείο αναφοράς αφού εκεί θα εύρισκες τα πάντα σύμφωνα με την τσέπη σου.
    Φτωχομάνα δηλαδή...
    Ξεκινούσες από την αρχή από την Ομόνοια χαζεύοντας τους πλανόδιους
    αλλά και τα μαγαζιά....
    Τι ήθελες ...ρούχα...παπούτσια...από πρώτο και από δεύτερο χέρι....
    πλυμένα και γυαλισμένα φυσικά.
    Δεν σε κορόϊδευαν...στο έλεγαν....
    Aλήθεια πόσοι έβγαζαν ψωμί από αυτόν τον δρόμο;
    Όλες οι ηλικίες....μικροί ...μεγάλοι...
    Είχαν και "πιστοποιητικά" ...και άκουγες...
    "...ξύπνιος άνθρωπος στην Αθηνάς δουλεύει..."
    Οι μικροπωλητές πάρκαραν μετά την δουλειά τους ταβλάδες...τα καροτσάκια... δηλαδή τα κινητά μαγαζιά τους μέσα σε στοές όπου υπήρχαν αποθήκες ή σε καφενεδάκια με το αζημίωτο.
    Τα πάντα έδιναν μεροκάματο σε εκείνο τον δρόμο....
    Το κουλούρι είχε τον πρώτο λόγο μαζί με το τυρί....δηλαδή μια πολύ λεπτή φέτα
    κεφαλίσιο...
    Όταν έπαιρναν απολυτήριο από τον στρατό μετά από περίπου τρία χρόνια θητεία
    έφευγαν με την στολή την οποία κρατούσαν για καιρό και την φορούσαν
    μέχρι να πιάσουν δουλειά και να βγάλουν κανένα μεροκάματο για να αγοράσουν
    πολιτικά...πού αλλού στην Αθηνάς.
    Είχε και μαγερειά με πλούσιες μερίδες και μπόλικο ψωμί με λίγες δραχμές.
    Στους ορόφους στα κτίρια υπήρχαν ραφεία με πινακίδα στο μπαλκόνι
    που έγραφε...."...γυρίζω κοστούμια..."...το παλιό σου δηλαδή...έφερνε μπροστά
    το πίσω μέρος...και γινότανε καινούργιο.
    Μανταρίστρες....για τα ρούχα που έτρωγε ο σκώρος αλλά και
    που μαντάριζαν τις γυναικείες νάϋλον κάλτσες με ραφή τότε αλλά που είχαν
    την τιμή τους και δεν τις πέταγαν οι γυναίκες όταν έβλεπαν τρύπα...πόντο
    όπως τον έλεγαν.
    Φυσικά υπήρχε και η άλλη πλευρά ....οι άλλοι "εργαζόμενοι"....
    Παστρικιές ( καλντεριμιτζούδες ) με τους αγαπητικούς τους....
    πορτοφολάδες ( λαχανάδες)....παπατζήδες....τσιλιαδόρους...αβανταδόρους....
    Ακόμα και σήμερα σε αυτό τον δρόμο θα βρείς κάτι από τα παλιά.

Εξάρχεια: Η γειτονιά των γραμμάτων που φιλοξένησε έναν από τους πρώτους οίκους ανοχής



  • Εξάρχεια: Η γειτονιά των γραμμάτων που φιλοξένησε έναν από τους πρώτους οίκους ανοχής

    Μια εργατική φτωχογειτονιά του κέντρου κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να μεταμορφωθεί σε έναν λύχνο γραμμάτων και διακίνησης ιδεών.
    Τo νεοσύστατο ελληνικό κράτος κάνει τα πρώτα του βήματα και στην Αθήνα επικρατεί οικοδομικός οργασμός. Τα Εξάρχεια από εργατική φτωχογειτονιά εξελίσσονται σε εμπορική περιοχή και σύντομα μετατρέπονται σε χώρο γραμμάτων και διακίνησης ιδεών.
    Αιτία ήταν τα πανεπιστημιακά ιδρύματα όπως το Πολυτεχνείο, που αρχίζει να κατασκευάζεται από το 1862. Στην ίδια περιοχή θεμελιώνονται το Πανεπιστήμιο, το Χημείο και αργότερα η Νομική επί της Σόλωνος. Φοιτητές και καθηγητές από την επαρχία νοικιάζουν κυρίως δωμάτια σπιτιών και γίνονται ένα με τους κατοίκους.
    Η φοιτητική ζωντάνια έφερε στα Εξάρχεια και μια καινοφανή επιχείρηση, όπως ο οίκος ανοχής στην οδό Γραβιάς. Ένας οίκος από τους πρώτους στο είδος του, που λειτούργησαν νόμιμα και οργανωμένα.
    Πληρούσε τον νόμο περί «ομαδικού εταιρισμού» και στεγαζόταν σε ένα διώροφο σπίτι.

    Όπως αναφέρει η Μηχανή του χρόνου, η «μαμά», όπως αποκαλούσαν την ιδιοκτήτρια, πρότεινε κοπέλες στους ενθουσιώδεις φοιτητές, στους στρατιώτες και στους εργάτες. Εκτός από την είσπραξη φρόντιζε να ενημερώνει και τον πίνακα του «σπιτιού», στον οποίο αναγραφόταν ποια κορίτσια «είχαν περίοδο», ώστε οι πελάτες να γνωρίζουν με ποιες κοπέλες μπορούσαν να συνευρεθούν.
    Το 1880 τα Εξάρχεια άλλαξαν αρχιτεκτονικά καθιστώντας τη γειτονιά ένα χώρο γραμμάτων που φιλοξένησε τα πρώτα τυπογραφεία, βιβλιοδετεία και εκδοτικούς οίκους.

    Πηγή: Μηχανή του Χρόνου 

Δίπορτο: Η ιστορική, υπόγεια ταβέρνα σε εγκαταλελειμμένο σπίτι του κέντρου, που αποθεώνουν youtubers από όλο τον κόσμο

Δέσποινα Βλεπάκη




Δίπορτο: Η ιστορική, υπόγεια ταβέρνα σε εγκαταλελειμμένο σπίτι του κέντρου, που αποθεώνουν youtubers από όλο τον κόσμο [βίντεο]

Για την ακρίβεια, θα ψάξεις το Δίπορτο, γιατί ταμπέλα δεν υπάρχει.
Μόλις κατέβεις τις σκάλες, επιστρέφεις στο παρελθόν. Στη δεκαετία του '50. 
Γιατί από τότε το μαγαζί δεν έχει αλλάξει ούτε χιλιοστό. Ολα είναι όπως τότε. 
Μόνο ο κόσμος είναι διαφορετικός. Γιατί εκτός από τους εργαζόμενους 
στην Αγορά, τους πολιτικούς και τους διανοούμενους που το έχουν κάνει 
στέκι τους, πλέον εμφανίζονται συχνά και trendy τουρίστες, που έχουν 
μάθει για το Δίπορτο από διθυρμαβικά αφιερώματα που του έχουν κάνει 
διάσημοι youtubers που ασχολούνται με την κουζίνα.
Εκεί θα βρείς όμως και μοδάτες νεαρόφατσες, που μπλέκονται με γκαλερίστες, 
ηθοποιούς αλλά και κουστουμαρισμένους επιχειρηματίες που επιστρέφουν
 στο γραφείο ποτισμένοι απ' την τσίκνα.
Το μενού σήμερα είχε φασολάδα γίγαντες, ρεβίθια, φάβα, χόρτα, σαρδελίτσες
 και κοφτό μακαρονάκι με σουπιά.
Στα 9 συνολικά τραπεζάκια που έχει όλα κι όλα το μαγαζί, στρωμένα
 με λαδόκολλα, κάτω απο βαρέλια με καλή ρετσίνα, μπορεί να συναντήσει 
κανείς -και να φάει μαζί στο ίδιο τραπέζι αν υπάρχει πολύς κόσμος- 
από ψαράδες και μανάβηδες που πετάγονται απο την Βαρβάκειο
 για να τσιμπήσουν, μέχρι γνωστούς αθηναίους και νεολαίους 
που έχουν μαγευτεί από τον κυρ Μήτσο, τον πάντα ακούραστο 
μάγειρα και σερβιτόρο...

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

Οι γνωριμίες της αγοράς





  • Παλιά στην στάση στην αφετηρία στον σταθμό του ηλεκτρικού τα πρωϊνά
    συναντούσες σχεδόν τους ίδιους ανθρώπους τις ίδιες ώρες....
    Πήγαιναν στις δουλειές τους ....
    Στην αρχή καλημέρα και γειά σας και στην συνέχεια γνωριμίες...φιλίες
    και ανταλλαγές επισκέψεων στα σπίτια.
    Έβλεπες υπαλλήλους γνωστών καταστημάτων του Κέντρου της Αθήνας
    άψογα ντυμένους λόγω του αντικειμένου της εργασίας τους.
    Τα μεγάλα επώνυμα καταστήματα εκείνων των χρόνων είχαν απαιτήσεις
    από το προσωπικό τους .
    Τα ρούχα της δουλειάς τους ήταν περίπου σαν στολές....
    Απαραίτητο εφόδιο εκτός από την εμφάνιση η ευγένεια και η υπομονή.
    Η τελευταία έπρεπε να είναι μεγάλη....
    Τα πρωϊνά στην διαδρομή συζητούσες τα συμβάντα της προηγούμενης
    ημέρας και άκουγες άλλα.
    Ένας που δούλευε σε μαγαζί με γυναικεία υφάσματα έλεγε τον πόνο του
    για τα πόσα τόπια κατέβαζε και ανέβαζε καθημερινά από το ράφι.
    Άλλος σε γυναικεία υποδήματα για τα αμέτρητα σκυψίματα στις δοκιμές...
    Έφτανες στην Ομόνοια χωρίς να το καταλάβεις και το βράδυ στην επιστροφή
    μπορεί να πετύχαινες τα ίδια πρόσωπα .
    Οι υπάλληλοι στα μεγάλα μαγαζιά αλλά και σε άλλα μικρότερα έμπαιναν
    παιδιά και έφευγαν με σύνταξη.
    Ο ένας βοηθούσε τον άλλο στην αγορά....
    Αν ήθελες κάτι να αγοράσεις πήγαινες στο μαγαζί που δούλευε ο φίλος
    για να έχεις καλή έκπτωση....είχες μέσον δηλαδή.
    Και άκουγες στην γειτονιά....
    "...θέλω παπούτσια έχεις γνωστό;"
    "....θα πάς στο τάδε μαγαζί στην Σταδίου και θα ζητήσεις τον δείνα
    και θα του πείς ότι σε στέλνω εγώ..."
    Οι γνωριμίες στην αγορά έπαιζαν παντού....
    Ο χασάπης πήγαινε στο μαγαζί  με την ματωμένη ποδιά για να αγοράσει
    παπούτσια και ο υπάλληλος σε αυτόν για κρέας.
    Υπήρχε η σιγουριά της γνωριμίας.

Οι άτυχοι Αθηναίοι που έπεσαν στη «μαύρη τρύπα» της Ομόνοιας



  • Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς
    Η μανία του αλόγιστου και απρογραμμάτιστου σκαψίματος των δρόμων της πρωτεύουσας είναι παμπάλαια. Πολλές είναι οι μικροϊστορίες οι οποίες έχουν καταγραφεί από τότε που η Αθήνα ήταν Βασιλική Καθέδρα. Αλλά έμεινε αλησμόνητη η περιπέτεια που πέρασαν οι επιβάτες του ιπποσιδηρόδρομου το 1874. Ανάμεσά τους δε και εξέχουσες φυσιογνωμίες της οικονομικής ζωής του τόπου, όπως ο Παπούδωφ και ο Αξελός που επέστρεφαν από το Λαύριο! Τα άλογα που έσερναν τα βαγόνια πάνω σε ράγες διέσχιζαν την πλατεία Ομονοίας, στο πλάι της οποίας έχασκε το χαντάκι που είχε ανοίξει η εταιρεία του γκαζιού. Η πλατεία Ομονοίας παρουσίαζε ακόμη την εικόνα ενός οργωμένου αγρού.
    Το ένα από τα άλογα παραπάτησε και έπεσε στο χαντάκι, παρασύροντας και το ζευγάρι του, οπότε η άμαξα ανατράπηκε και οι επιβάτες καλούσαν σε βοήθεια. Πολλοί έτρεξαν να συνδράμουν, αλλά ξαφνικά υποχώρησε το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Άνοιξε η γη και τους… κατάπιε μαζί με σωρούς χωμάτων. Το χαντάκι επεκτεινόταν και κάτω από την επιφάνεια ως στοά. Κραυγές, μώλωπες, πληγές και κίνδυνος να ταφούν όλοι κάτω από τα χώματα. Τα άλογα είχαν εξαφανιστεί και «μόνον εν πέταλον και το αυτί του ενός έμεινεν έξω του χώματος»!
    Επικράτησε πανδαιμόνιο. Ο υπίλαρχος Μελέαγρος Αθανασίου που έτυχε να περνά από το σημείο έτρεξε να συνδράμει την προσπάθεια απεγκλωβισμού. Επιτόπου έφτασαν ο Λόχος Σκαπανέων, το Πυροσβεστικό Σώμα της εποχής, αλλά και ο άνθρωπος του Παλατιού Τιμολέων Βάσσος που συντόνισε τις ενέργειες για τη διάσωση των ανθρώπων. Τρεις που είχαν θαφτεί ζωντανοί, στην κυριολεξία, ευτυχώς ξεθάφτηκαν γρήγορα, ενώ με μεγάλη καθυστέρηση έφθασαν οι άνδρες της Αστυνομίας. Ευτυχώς δεν υπήρξε θύμα σε εκείνο το ατύχημα, αλλά μάλλον πολύ θα προβληματίσθηκαν για να ξαναταξιδέψουν με τον ιπποσιδηρόδρομο οι ίδιοι επιβάτες!

Αξέχαστες vintage διαφημιστικές αφίσες αγαπημένες μάρκες : ΙΟΝ , Κολυνός, Φιξ...

Έντονα χρώματα, μεγάλα χαμόγελα και άπλετη γοητεία, χαρακτηρίζουν τα διαφημιστικά της περιόδου από το 1940 μέχρι και το 1980, μιας εποχής ζωντανής και ιδιαίτερης, η οποία εξακολουθεί ακόμη και σήμερα να κινεί την μόδα και να επηρεάζει το στυλ πολλών ανθρώπων.
Το κάπνισμα παρουσιάζεται ως ευεργετικό και καθόλου επιβλαβές, οι νοικοκυρές πραγματώνουν με ευχαρίστηση τα οικογενειακά τους καθήκοντα, και η ζωή προβάλλεται ως ιδανική σε έναν ιδεατό κόσμο, μακριά από τα προβλήματα και τα άγχη της καθημερινότητας.
Όλα φαντάζουν ονειρικά και ουτοπικά, προερχόμενα ακριβώς από την αστείρευτη και απροσδιόριστη ανθρώπινη φαντασία και διάθεση, η οποία προσπαθούσε να «επουλώσει» με κάποιο τρόπο τα τραύματα της ζωής ολόγυρα.
Η ανθρώπινη ομορφιά και χάρη ξεδιπλώνονται σε όλο το μεγαλείο τους και κεντρίζουν την προσοχή και το ενδιαφέρον όλων…