Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Εν Αθήναις...ο μπεκρής



Μπεκρής...  τουρκική λέξη  bekri...  Μπεκρή Μουσταφά (Bekri Mustafa), μέθυσος που έζησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του σουλτάνου Μουράτ IV (1623-1640).....

Συνηθισμένος χαρακτηρισμός εκείνα τα χρόνια για κάποιον που υπεραγαπούσε την ρετσίνα και δεν μπορούσε χωρίς αυτήν.
Στην πλειοψηφία τους δεν πειράζανε κανένα....καθόντουσαν σε μια γωνιά στο ταβερνάκι στο καπηλειό όπως το έλεγαν και έπιναν ξεροσφύρι κανένα κατρούτσο άντε δύο.
Στην οικογένεια φυσικά υπήρχε πρόβλημα...
Στην ταβέρνα υπήρχε και ένας μαυροπίνακας όπου έγραφε ο ταβερνιάρης 
 τις παραγγελίες από το κρασί συνήθως....
Έπιναν οι πελάτες την πρώτη μισή ή την οκά και ζητούσαν δεύτερη....
Τραπέζι ένα λοιπόν είχε τραβηγμένες με το τεμπεσίρι (κιμωλία) γραμμές....σύνολο τόσες μισές δηλαδή.
Όταν προσπαθούσε να σηκωθεί και να σταθεί στα πόδια του ο μπεκρής για να φύγει τον πλησίαζε ο ταβερνιάρης για τον λογαριασμό αν και γνώριζε την απάντηση....
"...ξέρεις τεμπεσίρι..." να τα γράψει στο τεφτέρι δηλαδή και είχε ο Θεός.
Δεν ζούσαν πολύ αυτοί οι δυστυχισμένοι.....
Χαρακτηριστική εικόνα της εποχής και ο πολιτσμάνος στην βραδυνή του βάρδια να συνοδεύει τον μπεκρή στο σπίτι του και στην συνέχεια να το αναγράφει στο επίσημο σημειωματάριο όπως ήταν υποχρεωμένος.
"Περί την 12ην βραδυνήν ώραν μετέφερα εις την οικίαν του επί της οδού τάδε
άτομον εις κατάστασιν  μέθης...."

"Έκλεισε η ταβέρνα
σταματήσανε τα "κέρνα"
και στο δρόμο μοναχός ένας μπεκρής

Γεια σας παιδιά

Κάπου έχει καθίσει
κι έχει κιόλας ξεμεθύσει
με τη σκέψη κάποιας άπιστης μικρής

Όσο δυνατό κρασί κι αν πίνει
το νερώνει ο πόνος του για κείνη

Έκλεισε η ταβέρνα
σταματήσανε τα "κέρνα"

και στο δρόμο αποκοιμήθηκε ο μπεκρής"

Πίσω στα παλιά


Νεάπολη Εξαρχείων

ΠΑΛΙΑ ΑΘΗΝΑ


Ένας ευαγής βωμός της Αφροδίτης στη Νεάπολη…

Το 1893 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Φέξη», η τρίτομη ηθογραφία-μυθιστόρημα του λόγιου Νίκου Σπανδωνή, «Η Αθήνα μας». Πρόκειται για μια μοναδική πηγή, η οποία βοηθά στο να κατανοήσει κανείς την καθημερινότητα της εποχής (κάπου στο 1890), τις ερωτικές ανησυχίες των νέων και ιδιαίτερα την κρυφή εικόνα της ερωτικής Αθήνας!

Έχουμε γράψει, σε άλλο μας σημείωμα, ότι στην Ερμού και στους γύρω παραδρόμους της, παιζόντουσαν καθημερινά περίεργα και πικάντικα «παιχνιδάκια», στα κάθε λογής σαλόνια γυναικείων ενδυμάτων και καπέλων…  Ποιος θα το πίστευε όμως, ότι το «ανάκτορο» της κολασμένης Αθήνας θα βρισκόταν στην «αθώα», νεόκοπη συνοικία της πόλης, τη Νεάπολη!

Κυρίες, κύριοι, σας παρουσιάζουμε την περιβόητη κερά-Κασσιού και τα σπίτια της. Εκεί που παιζόταν το πραγματικά χοντρό παιχνίδι, με τις παντρεμένες της αριστοκρατίας:

«Μία από τας περιεργοτέρας μορφάς των Αθηνών των χρόνων εκείνων ήτο και η κερά Κασσιού. Αθηναία, γεννηθείσα εις την Πλάκα, ενωρίς όμως ξενητευθείσα, επέρασε την πρώτην νεότητά της εν Σμύρνη, όπου είχε νυμφευθή ένα υπηρέτην ξενοδοχείου. Συζήσασα μετ’αυτού μόλις εν έτος, εγένετο ερωμένη ενός διευθυντού ατμοπλοϊκής εταιρίας, εταξείδευσε μετ’αυτού εις την Μασσαλίαν, ηράσθη ενός θαυματοποιού, τον ηκολούθησεν εις πλείστα μέρη, επεσκέφθη τους Παρισσίους, όπου έκαμεν επί τινά χρόνον την Περσεφόνην, και τέλος εξέπεσεν εις ένα οίκον απωλείας εν Μασσαλία. Εκεί την ηράσθη ένα πλουσιόπαιδο, υιός μεγάλου Έλληνος εμπόρου, εξετρελλάθηκε μαζύ της, έφαγε μέρος της περιουσίας του και μίαν ημέραν την ηκολούθησεν εις Αθήνας, όπου την έσυρεν, ως μαγνήτης η νοσταλγία.

Τι απέγεινεν ο εραστής της άγνωστον. Εκείνο όμως το οποίον είναι γνωστόν, είναι ο βίος και η πολιτεία της περιέργου αυτής γυναικός. Αφού εγύρισε τον κόσμον, αφού εδοκίμασε τα πάντα, αφού εγνώρισε παν είδος διαφθοράς εθεώρησε καλόν, με την τάσιν εκείνην, ην έχει ο χοίρος να κυλίεται εντός των ακαθαρσιών, να εφαρμόση εν Αθήναις παν ό,τι είδε και έμαθεν εις τας περιπλανήσεις της.

Κατ’αρχάς ίδρυσε εκεί κατά την Νεάπολιν ένα οίκον απωλείας κομίσασα εκ Σμύρνης ωραία κορίτσια. Ρέκτης όμως και έχουσα νουν ανήσυχον δεν ηδύνατο να αρκεσθή εις τούτο μόνον και ηθέλησε να ευρύνη τον κύκλον των εργασιών της. Εν τω οίκω της τούτω εύρε την ευκαιρίαν να γνωρίση παντός είδους άνδρας και επείσθη, ότι τα τοιούτου είδους ιδρύματα δεν έχουν πολλήν πέρασιν εν Αθήναις ή τουλάχιστον η εξ αυτών ωφέλεια δεν είναι και τόσον μεγάλη.

Οι αντιπρόσωποι των διαφόρων κοινωνικών τάξεων οι επισκεπτόμενοι το κατάστημά της απεκάλυψαν εις αυτήν χωρίς να θέλουν όλα τα παράδοξα πάθη των και τας αδυναμίας των και τη έδωκαν πιστήν εικόνα της διαφθοράς εν Αθήναις. Η κυρά Κασσιού εσκέφθη, ότι εκμεταλλευόμενη τας αδυναμίας ταύτας θα εκέρδιζε πολύ περισσότερα παρ’όσα μέχρι τούδε. Δι’ο και μίαν ημέραν αφήσασα την διεύθυνσιν του καταστήματός της εις μίαν τρόφημόν της απεφάσισε να πληρώση μίαν σπουδαιοτάτην, κατά τους πελάτας της, έλλειψιν των Αθηνών.

Ζητείται «σπιτάκι» με έντιμον εξωτερικόν

Πολλοί εξ αυτών τη υπέδειξαν, ότι συχνότατα έχοντες μίαν ερωμένην παρά τω καλώ κόσμω ή έχοντες σχέσεις με καμμίαν τιμίαν γυναίκα δεν έχουν που να την πάνε. Στο σπήτι της φυσικά δεν ημπορούν να την έχουν, στο δικό των δεν τολμά αύτη να υπάγη, τι να κάμουν λοιπόν; Ή αναγκάζονται με χίλιους δυο κινδύνους να της δίδουν ρανδεβού εντός αμάξης ή να ενοικιάζουν ολόκληρον σπήτι σε καμμίαν απόκεντρον οδόν και εκεί να την δέχωνται. Αλλ’αυτό όχι μόνον ήτο πολύ δαπανηρόν, αλλ’είχε και τους κινδύνους του διότι αργά ή γρήγορα η γειτονιά έπερνε είδησιν και τότε ήρχιζαν αι κατασκοπείαι, τα πειράγματα, η μπερμπαντιές, ενίοτε δε και αι καταγγελίαι προς την αστυνομίαν. Ενώ εάν είχον κανένα σπητάκι με έντιμον εξωτερικόν τότε θα ημπορούσαν να καταφεύγουν εις αυτό και να ευρίσκωνται εν πλήρει ασφαλεία.

Η διεφθαρμένη και πονηρά αύτη γυνή ηννόησεν αμέσως τι ωφέλειαν ηδύνατο να έχη από εν τοιούτου είδους ίδρυμα και πώς θα ηδύνατο να το εκμεταλλευθή. Φαντασθήτε γυνή έγγαμος, τρέμουσα και την σκιάν της ακόμη, να επισκέπτεται το σπήτι της δια να συναντήση τον εραστή της! Τι τρομάρες θα είχε και πώς θα εζήτει να ανταμείψη την εχεμύθειαν της κυράς Κασσιούς!

Αμ’έπος λοιπόν αμ’έργον με πολλήν τέχνην ενοικίασε μίαν καλήν οικίαν εις κεντρικόν μέρος, την επίπλωσε καλά, έκαμε πέντ’έξη αναπαυτικώτατες κρεββατοκάμαρες, τα δε λοιπά δωμάτια τα μετέβαλεν εις εργοστάσιον πίλων. Εις το μπαλκόνι τέλος έβαλε μίαν μεγάλην επιγραφήν: «Παρισινόν εργοστάσιον πίλων», ηγόρασε τρία τέσσερα φιγουρίνια έβαλεν ολίγα κορίτσια, τα οποία δήθεν έφτιαναν καπέλλα και ειδοποίησε τους πελάτας της.

Τι είδους καπέλλα έφτιαναν εκεί μέσα ευκόλως εννοείτε. Αλλά τούτο δεν εσήμαινε τίποτε. Εκείνο όπερ επεδίωκεν η κυρά Κασσιού το επέτυχεν. Η κυρία η οποία είχε ρανδεβού με τον φίλον της ηδύνατο άριστα και ασφαλέστατα να τον συναντά εις το εργοστάσιον των πίλων της κυράς Κασσιούς.

Εισερχομένη εις αυτό δεν ηδύνατο να εμπνεύση την παραμικράν υπόνοιαν εις τους μη μεμυημένους. Ανήρχετο την κλίμακα, έκαμνε δήθεν, ότι εκλέγει κανένα καπέλλο και εισήρχετο εις το δωμάτιον, εις το οποίον την επερίμενεν ο φίλος της.

Ένα κακόν μόνο είχε το κατάστημα αυτό. Ότι ο μεν έξω κόσμος δεν επίστευε τίποτε, οι μεμυημένοι όμως ηννόουν. Αν π.χ. σεις εδίδετε ρανδέ-βου εις της κυράς Κασσιούς εις την φίλην σας, και εβλέπατε αίφνης μίαν γνωστήν σας να εισέρχηται εκεί, αμέσως εννοούσατε διατί εισήρχετο και το πράγμα ούτως επροδίδετο.

Το μυστικό μιας «SAGE FEMME»

Η κερά Κασσιού ηννόησεν όλην την δυσκολίαν και το επικίνδυνον του πράγματος και ιδού τι εσοφίσθη. Εσοφίσθη να κάμη άλλο ένα δια τας πλέον γνωστάς, δι’εκείνας αι οποίαι έτρεχον περισσότερον κίνδυνον.

Προς τούτο ενοικίασεν εις μίαν από τας νέας οδούς της Νεαπόλεως, τας ολιγοκατοικουμένας, νεόδμητον οικίαν, με δύο εισόδους κυρίας και μίαν δια την υπηρεσίαν, με κήπον, με αυλήν ευρύχωρον, την εσιγύρισε καλά και εις την μίαν θύραν έβαλε μίαν γαλλική επιγραφήν: «SAGE FEMME» δια παν ενδεχόμενον.

Το νέον της τούτο καταγώγιον, το οποίον οι πελάται της ωνόμαζον το «μυστικό» της κεράς Κασσιούς, παρείχε πάσαν ασφάλειαν. Αι τρεις είσοδοι εξησφάλιζον τους εισερχομένους από κάθε κακήν συνάντησιν, πυκνά παραπετάσματα εμπόδιζον και τους έξωθεν να βλέπωσι ποιος είναι μέσα και τους έσωθεν να παρατηρούν εις την οδόν. Άλλως τε η κερά Κασσιού μαθηματικώτατα εκανόνιζε τας ώρας των ρανδέ-βου, προσεπάθει δια παντός τρόπου να μη γίνωνται συναντήσεις των πελατίδων της απ’έξω απ’το «μυστικό» της και εν γένει προσεπάθει δια παντός τρόπου ο τίτλος του καταστήματός της να δικαιολογείται πληρέστατα υπό των πραγμάτων.

Η επιτυχία υπήρξε πλήρης. Πάντες οι διασκεδάζοντες νέοι, πάντες οι σύζυγοι οι βαρυνθέντες την σούπαν και το βραστό, πάντα τα αδιόρθωτα γεροντοπαλλήκαρα εκεί συνήντων τας αγαπητάς της καρδίας των ή τα όνειρα του πόθου των.

Και φρικτή δυσωδία αίσχους, ατιμίας, απεριγράπτου βρώμας ανυψούτο προς τον πάντοτε αίθριον, προς τον από κανενός είδους ακαθαρσίαν δυνάμενον να ρυπανθή αττικόν ουρανόν, από το απαίσιον «μυστικό» της κυράς Κασσιούς, το οποίο βεβαίως θα είχεν υπ’όψει ο μέγιστος των ποιητών μας, ο Γεώργος Σουρής, όστις μόνος έννοιωσεν όλην την οικτράν διαφθοράν της κοινωνίας μας και απέδωσε με τους εξής στίχους:
Εκεί προς την Νεάπολιν, καλά δεν ξέρω πού,
εις μέρος τι ανώνυμον αγνώστου ατραπού,
Υψούτο οίκος ευαγής, βωμός της Αφροδίτης,
κι’εκεί πολλούς εμάζωνε το άτακτο παιδί της.
Κυρίαι δε και δέσποιναι της αριστοκρατίας,
προσήρχοντο εις τον βωμόν δια πολλάς αιτίας,
η μεν γιατί ο άνδρας της ετράβηξε κανόνι
και τα φουστάνια της Λιζιέ δεν είχε να πληρώνη,
Η δε γιατί ο άνδρας της δεν ήτο μαλακός
και δύστροπος εφαίνετο κ’ολίγον τι κακός,
Κι’ενώ αυτή τον σύζυγον καθ’όλα ευχαρίστει,
από το ξύλο το πολύ της άλλαξε την πίστι,
Η δε γιατί ο άνδρας της ουδ’άπαξ του μηνός
δεν έμεινε τουλάχιστον ο άθλιος κατ’οίκον.
Η δε γιατί ο άνδρας της δεν ήτο ικανός
να εκτελή το ιερόν συζυγικόν καθήκον•
Αυτή γιατί ο άνδρας της της είχε κάμει ντέφι
την προίκα της την μετρητή ‘ς της τράπουλας τον τζόγο,
εκείνη από έρωτα κι’η άλλη από κέφι,
και τέλος πάντων καθεμιά είχε και κάποιο λόγο.
Και πάμπολλοι προσήρχοντο εκεί εκ των εν τέλει,
διαπρεπή κι’επίσημα της πολιτείας μέλη,
Ιππόται με παράσημα, ταινίας και τιμάς…
θα είχαν βέβαια κι’αυτοί ευλόγους αφορμάς».
(σ.σ. Η αναφορά στα φουστάνια της Λιζιέ, στο παραπάνω έμμετρο, είναι σωστή. Στα σαλόνια της Λιζιέ ντυνόντουσαν οι κυρίες της πρώιμης Παλιάς Αθήνας. Ένα είναι σίγουρο· τουλάχιστον εκεί δεν γινόντουσαν όργια…)

Παλιά Αθήνα...Τα ευτράπελα δεν πάν με το κιλό, θέλουν οκάδες…


Είναι αρχές του 1938 και η κυβέρνηση Μεταξά, θέλοντας να εκσυγχρονιστεί η χώρα και να ευθυγραμμιστεί με την υπόλοιπη Ευρώπη, αντικαθιστά την οκά με το κιλό. Οι απανταχού μπεκρήδες κηρύσσουν δημόσιο πένθος… Ιδού ο έμμετρος πόνος-εκμυστήρευση ενός από αυτούς, όπως δημοσιεύτηκε στο «ΕΘΝΟΣ» εκείνης της εποχής:

Ήσουνα νειά κι’ αρχόντισσα
τώρα σε λέω γερόντισσα.
γι’ αυτό χτυπάν λυπητερά κι’ οι μπαγλαμάδες,
γιατί τραγούδια ευτράπελα
πώς να στο πω, ρε κάπελα, 
δεν παν ποτέ με το κιλό θέλουν οκάδες.
Πόσες φορές συντρόφισσα
με σένα εφιλοσόφησα∙
πόσοι καϋμοί, πόσα σεκλέτια, πόσα πάθη
εσβύνανε σαν τώπινα
και κύτταζα τ’ ανθρώπινα
απ’ τα δικά σου τα ολοφώτιστα τα βάθη…
Παρέα με τη λύπη μου
και με το καρδιοχτύπι μου
έπιν’ από το πνεύμα σου το θείο,
κι απ’ τη δουλειά σαν γλύτωνα
με το μπεκρή το γείτονα
μια οκαδίτσα κοπανούσαμε στα δύο.
Και ο καιρός σαν άλλαζε
και μέσ’ στα φύλλα εστάλαζε
το τραγουδάκι μιας βροχούλας παιχνιδιάρας
εμείς γελώντας κλαίγαμε
και κλαίγοντας τα λέγαμε
στο ρε ματζόρε μιας μεσόκοπης κιθάρας.
Πριν πας και βρης το θάνατο
και γίνης παληοκάνατο,
θαρθώ το βράδυ να σε βρω, μη το ξεχάσης,
δεν θαρθώ πάλι μόνος μου,
θάνε μαζί κι’ ο πόνος μου,
με τη στερνή σου τη σταλιά να μας κεράσης
-Ο Μπεκρής-

Ζέστη και… αψιλία

ΠΑΛΙΑ ΑΘΗΝΑ

Καλοκαίρι του 1932. Ζέστη ανυπόφορη, αλλά και αψιλίες ακόμη πιο ανυπόφορες. Και όμως, η καλή διάθεση της παρέας και η ευστροφία δίνουν πάντα λύση σε κάθε πρόβλημα.  

«Να καυτηριάσωμεν την ζέστην; Δεν λογαριάζει τας μεμψιμοιρίας μας. Και όμως φορούμε ακόμη σακκάκι και κολλάρο ημείς οι άνδρες, ενώ αι γυναίκες εξετραχηλίσθησαν, εξεκαλτσώθησαν, εξεγυμνώθησαν. Δεν φταίμε εμείς, φταίνε η Πάουερ και η Ούλεν, αι οποίαι δεν μας επήραν και το σακκάκι μας προς το παρόν. Δεν επισπεύδουν την φιλάνθρωπον ενέργειάν των;

Και εν τω μεταξύ πληθύνονται οι γυμνισταί εις την Ευρώπην, όπου αγνοούν οπωσδήποτε τον τερπνόν λίβαν τους ελληνικού θέρους. Πώς να μη διαδίδεται η νευρασθένεια εις τον κολοσσιαίον φούρνον των Αθηνών, όπου ψηνόμεθα καθ’ όλον το ημερονύκτιον οι δυστυχείς. Τουλάχιστον να είχαμε κάποιο πενηντάρι να κάμωμεν ολίγον αέρα;

Αλλά δεν υπάρχει πλέον ούτε τρίδραχμον δια τον ερατεινόν καφφέν. Παγετός στην τσέπη μας και καβουρδιζόμεθα από το λιοπύρι. Μήπως είνε η τρομακτική απενταρία αυτών των ημερών αποτέλεσμα του κύματος του καύσωνος; Πιθανή η εξήγησις, διότι τόσην αναπαραδιάν δεν εγνώρισαν οι Αθηναίοι καμμίαν άλλην εποχήν.

Άνθρωποι με μη μου άπτου κολλάρον και φασκιωμένοι σε σακκάκι το εγχώριον της εποχής, δεν μένουν μονάχα νηστικοί αλλά και ατσίγαροι. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερον αντίδοτον κατά της ζέστης από το σκασμένον τσιγάρον.

Αλλά εύθυμοι είμεθα οι φουκαράδες. Η καλή μας διάθεσις προς την τρομακτικήν πραγματικότητα μας σώζει.

Αφηγούμαι γεγονός:

Τρεις διανοούμενοι προχθές το βράδυ, έχοντες ωκεανόν γνώσεως, δεν είχαν εικοσάρι καν για καφφέν , τσιγάρα, για ποτήρι νερό.

-Κρίμα στη μεγαλοφυία μας, ρε παιδιά, είπε ο περισσότερον απογοητευμένος. Και όμως εν τη αποτυχία έγκειται η αποτυχία. Ελάτε…

Άνοιξε τα συρτάρια του και των άλλων νευρικώς…

-Βιβλία, βιβλία παρακαλώ, φέρτε όσα έχετε βιβλία…

-Συνέπειαι της ζέστης;!

-Πάρτε τα και σείς υπό μάλης και ακολουθήστε με…

Ευρέθησαν και οι τρείς εις τον δρόμον, όπου παρέταξε δεκάδας βιβλίων εις σκοτεινήν πως γωνίαν και ήρχισε να διαλαλή:

-Των 75 δραχμών μια δραχμή όλοι οι κορυφαίοι συγγραφείς της Ευρώπης και της Ελλάδος! 150 σελίδες κύριοι, μίαν δραχμήν! Διαβάζετε πέντε μέρες και τυλίγετε δέκα δέματα… (Φωνάζετε και σείς μωρέ!) ‘Ολοι οι φιλόσοφοι της Ευρώπης μια δραχμή! ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ!!!

Σε μισήν ώραν η απελπισμένη εύθυμη συντροφιά παρηγορήθη με την δροσιάν κρύου νερού, μερακλίδικου καφφέ, αλλά και με κουλούρας με σιγαρέττα. Το πνεύμα εκτιμάται».

Ελεύθερος Άνθρωπος, 1932, υπογράφει ο «Μεφίστο»

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Bρε πώς καταντήσαμε ......

Τι καταγγέλλει η ομοσπονδία Ειδικών Φρουρών

Ακινητοποιημένα σχεδόν τα μισά περιπολικά της Ελληνικής Αστυνομίας

Ακινητοποιημένα σχεδόν τα μισά περιπολικά της Ελληνικής Αστυνομίας

Στο ΑΤ Ομόνοιας οι αστυνομικοί «δανείζονται» αυτοκίνητα για τις περιπολίες τους από γειτονικά τμήματα γιατί κανένα «δικό τους» περιπολικό δεν είναι λειτουργικό.

Σχεδόν τα μισά περιπολικά του στόλου της Ελληνικής Αστυνομίας δεν είναι λειτουργικά, δήλωσε ο γενικός γραμματέας των Ειδικών Φρουρών Στράτος Μαυροειδάκος, παραθέτοντας τα στοιχεία.

Από τα 13.000 οχήματα της Ελληνικής Αστυνομίας, τα 6.300, δηλαδή σχεδόν τα μισά είναι μη λειτουργικά, καθώς έχουν κάποιες βλάβες, δεν έχουν κάνει σέρβις και δεν υπάρχουν κονδύλια για να επισκευαστούν.

Όπως χαρακτηριστικά είπε ο κύριος Μαυροειδάκος μιλώντας στον Σκάι, αυτή τη στιγμή το Αστυνομικό Τμήμα Ομόνοιας δεν έχει κανένα λειτουργικό περιπολικό. Για να βγουν οι συνάδελφοι περιπολία το βράδυ, είπε ο γγ των Ειδικών Φρουρών, πρέπει να δανειστούν περιπολικό από γειτονικό αστυνομικό τμήμα, ίσως από το ΑΤ Αγίου Παντελεήμονα!

Ο κύριος Μαυροειδάκος επίσης πρόσθεσε ότι εικόνες που είχαν πρόσφατα δει το φως της δημοσιότητας, όπου περιπολικό είχε μια νάιλον σακούλα αντί για τζάμι στην πόρτα του συνοδηγού, αλλά και καθρέφτες κολλημένοι με ταινίες, δεν είναι σπάνιες.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ομοσπονδίας, η συντήρηση του γερασμένου στόλου των περιπολικών στοιχίζει περί τις 100.000 ευρώ το μήνα.
http://www.protothema.gr

Αριστερός ...δεν σημαίνει φώς !!!!!



Θύελλα αντιδράσεων για τις δηλώσεις Κυρίτση περί Χίτλερ και… καλού Στάλιν


KIRITSIS
Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργος Κυρίτσης συνέχισε τη συζήτηση των τελευταίων ημερών περί εγκλημάτων του κομμουνισμού, ανεβάζοντας στο twitter το μήνυμα «Έλληνες νεκροί απο Χιτλερ ~ 400.000. Έλληνες νεκροί απο Στάλιν 0».


Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΠΙ ΣΤΑΛΙΝ

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΠΙ ΣΤΑΛΙΝ

Κατά τη σταλινική περίοδο άρχισαν οι εκκαθαρίσεις των εθνικών μειονοτήτων με τη δικαιολογία δήθεν την ανάπτυξη απ’ αυτούς αντεπαναστατικών ομάδων. Το 1936 το κομουνιστικό κόμμα ξεκίνησε μια πολιτική εθνικής κάθαρσης στη Γεωργία σε βάρος των μικρών μειονοτήτων και ιδιαίτερα των Ελλήνων του Πόντου, οι οποίοι για να γλιτώσουν από τους Τούρκους είχαν εγκαταλείψει τις πόλεις και τα χωριά τους χωρίς να φέρουν πάνω τους στοιχεία της εθνικής τους ταυτότητας. Άρχισαν έτσι συλλήψεις και εκτελέσεις, καταστράφηκαν ελληνικά σχολεία, ενώ εφημερίδες, εκδοτικοί οίκοι και θέατρα αναγκάστηκαν να κλείσουν. Την περίοδο 1937-1938 έγιναν εθνικές εκκαθαρίσεις των Ελλήνων στην περιοχή της Μαριούπολης. Όλοι οι άνδρες από 17 χρονών και πάνω δικάστηκαν σε στημένα δικαστήρια και εξορίστηκαν σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας (Γκουλάγκ) με την κατηγορία ότι προσπάθησαν να δημιουργήσουν ανεξάρτητο ελληνικό κράτος. Οι εκκαθαρίσεις αυτές επεκτάθηκαν και σε άλλες περιοχές, αλλά τις σταμάτησε προσωρινά ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος. 

Εκμεταλλευόμενος ο Στάλιν την περίοδο του πολέμου εξέδωσε στις 29 Μαΐου 1942 το υπ' αριθ. 1828 διάταγμα της κρατικής Επιτροπής Άμυνας με βάση το οποίο εξορίστηκαν Έλληνες του Κρασνοντάρ και του Ροστόβ στην ανατολική Σιβηρία. Νέα διατάγματα συνέχισαν αυτούς τους εκτοπισμούς προς τις δημοκρατίες της κεντρικής Ασίας και το Καζακστάν. Μόνο από το Κρασνοντάρ εξορίστηκαν 33.565 Έλληνες, Ένα νέο διάταγμα υπ' αριθ. 5984 της κρατικής Επιτροπής Άμυνας στις 2 Ιουνίου 1944 επέβαλε τον εκτοπισμό των Ελλήνων, Βουλγάρων και Αρμενίων της Κριμαίας προς το Ουζμπεκιστάν, με την κατηγορία της δήθεν συνεργασίας τους με τους Γερμανούς. Ο εκτοπισμός αυτός τιτλοφορήθηκε «μετοίκηση» και έγινε μέσα σε πέντε μέρες (1-5 Ιουλίου). Στις 24 Ιουνίου 1944 ένα νέο διάταγμα του Στάλιν επιβάλλει στο Υπουργείο Εσωτερικών να «μεταφέρει» από την Κριμαία ντόπιους πληθυσμούς τουρκικής, ελληνικής και ιρανικής υπηκοότητας στη Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν. Ο εκτοπισμός Ελλήνων συνεχίστηκε την ίδια εποχή και από τις δημοκρατίες της Γεωργίας, του Αζερμπαϊτζάν και της Αρμενίας προς την έρημη και πρωτόγονη περιοχή του Καζακστάν και άλλες περιοχές των Σοβιετικών δημοκρατιών (16.375 Έλληνες). 

Το ανθυγιεινό κλίμα του νότιου Καζακστάν, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης, η έλλειψη πόσιμου νερού και οι λοιμοί αποδεκάτισαν τότε το μεγαλύτερο όγκο των εξαντλημένων Ελλήνων. 

Σύμφωνα με τον Ν. Μπουκάι, ο σκοπός του Στάλιν ήταν να εκτονώσει υποτίθεται την εθνικιστική ένταση στον Β. Καύκασο και την Κριμαία και να απομακρύνει τους εκπροσώπους των διαφόρων εθνοτήτων από τις παραμεθόριες περιοχές. Πουθενά όμως τα επίσημα έγγραφα δεν αναφέρουν καμιά αντεπαναστατική δράση των Ελλήνων ή σχέση τους με οποιαδήποτε ξένα εχθρικά κέντρα. Το ότι όλα αυτά ήταν απλά προφάσεις, φαίνεται και από το γεγονός ότι οι εκτοπισμοί συνεχίστηκαν και μετά το τέλος του πολέμου και τη συντριβή του Χίτλερ. 

Τον Μάιο του 1990 ο ελληνικής καταγωγής δήμαρχος της Μόσχας Γαβριήλ Ποπόφ Μιλώντας στο Συνέδριο του Πανσοβιετικού Συνδέσμου Ελλήνων, ανέφερε μεταξύ άλλων τα εξής: 

«Οι Έλληνες, όπως και οι άλλοι λαοί, πήραν ενεργό μέρος στην Επανάσταση του 1917, στο επαναστατικό κίνημα, σ' αυτό το τεράστιο πείραμα, τα αποτελέσματα του οποίου δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε ακόμη στις μέρες μας... Η πρώτη γυναίκα οδηγός τρακτέρ στη Σοβιετική Ένωση ήταν η Ελληνίδα Πάσα Αγγελίνα. Ο πρώτος άνθρωπος, που πάτησε στον Βόρειο Πόλο ήταν ο Έλληνας Iβάν Παπάνιν. ο πρώτος, που πέταξε με υπερηχητικό αεροπλάνο ήταν ο Έλληνας Γρηγόρης Κοκκινάκης. Όμως, από την άλλη, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες πέθαναν από την πείνα τα χρόνια της κολεκτιβοποίησης, διώχθηκαν, φυλακίστηκαν, έπεσαν θύματα των παρανομιών του Μπέρια. Γι αυτό μπορούμε να πούμε τα εξής: «Όσα πέρασε όλη η χώρα, τα περάσαμε και εμείς. Δυστυχώς, όμως, το τίμημα για τους Έλληνες ήταν πολύ βαρύ"». 


Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα και την ήττα των αριστερών δυνάμεων, πολλοί αριστεροί του δημοκρατικού στρατού διέφυγαν στις σοσιαλιστικές χώρες και ιδιαίτερα στο μεγάλο καμάρι τους τη Σοβιετική Ένωση, λογαριάζοντας όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Ο Στάλιν βρήκε έτσι την αφορμή να ολοκληρώσει το έργο του εκτοπισμού των Ελλήνων της Μαύρης θάλασσας δίνοντας εντολή να εκτοπιστούν μαζικά, χωρίς εξαίρεση οι Έλληνες των σοβιετικών ακτών του Ευξείνου πόντου στις στέπες του Καζακστάν: «Με συνοδεία τμημάτων του στρατού και της Ασφαλείας στριμώχθηκαν μέσα σε κλειστά φορτηγά τρένα, ειδικά για μεταφορά ζώων, μάλιστα με δικά τους έξοδα, χωρίς να ξέρουν τον τόπο προορισμού τους". 

Ο γιατρός Π. Μπουμπουρίδη από το Σοχούμ λέει για αυτά τα σταλινικά μέτρα εναντίον των Ελλήνων Ποντίων: 

«Στις 13 με 14 Ιουνίου 1949, στις 9 η ώρα τη νύχτα, χτύπησαν οι άνθρωποι της ΕΝ ΓΚΑ ΒΕ ΝΤΕ. Εξοριζόμαστε σε μακρινές περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης. Στην ερώτηση μας για ποιο λόγο, δεν μας απάντησαν. Βούιζε η πόλη, ούρλιαζαν τα σκυλιά. Στις πόρτες των ποντίων περίμεναν τα φορτηγά αυτοκίνητα να τους πάρουν. Έκλαιγαν τα παιδιά και οι μανάδες. Έκλαιγαν οι γείτονες που τους έδιωχναν να μη μας βοηθήσουν». Τους πήγαν τελικά στο θανατηφόρο για την υγεία τους Νότιο Καζανκστάν και σ' άλλα μέρη της Κεντρικής Ασίας. Τους δόθηκαν μόνο λίγα λεπτά διορία να μαζέψουν τα λίαν απαραίτητα που θα μπορούσαν να πάρουν μαζί τους. 

Το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών διαμαρτυρήθηκε έντονα για τον εκτοπισμό αυτό των Ελλήνων στο Σοβιετικό Υπουργείο των Εξωτερικών, που όμως δεν έδωσε καμία απάντηση... 

Στις 12 Οκτωβρίου 1949 επίσης το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών εξέφρασε τη "βαθιά του ανησυχία" στο σοβιετικό διπλωματικό ακόλουθο στην Αθήνα για τον εκτοπισμό των 17.000 Ελλήνων της Γεωργίας κάτω από στρατιωτική συνοδεία, με κατάφωρη παραβίαση της συμφωνίας των Η.Ε. για τη γενοκτονία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. 

Ο εκτοπισμός αυτός βαπτίστηκε από το Σταλινικό καθεστώς "εθελοντική αναχώρηση" και οι Έλληνες, κάτω από την απειλή βίας, αναγκάστηκαν να υπογράψουν τις αντίστοιχες δηλώσεις της αστυνομίας. Συνολικά εκτοπίστηκαν από τις παραλίες της Μαύρης θάλασσας 41.618 άτομα, μόνο στις περιοχές της Κεντρικής Ασίας. 

Οι εκτοπισμοί των Ελλήνων συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια. Στις 10 Αυγούστου 1951 μάλιστα το Συμβούλιο Υπουργών του ΚΚΣΕ αποφάσισε με πρόταση του Στάλιν να εκτοπιστούν από την περιοχή της Γεωργίας οι Έλληνες, οι Τούρκοι και οι Αρμένιοι, που σύμφωνα με τα διατάγματα Νο 2214-856/29.5.1949 και Νο 727-269/21.5.1950 απουσίαζαν από τον τόπο διαμονής τους, όταν είχαν γίνει εκείνες οι καθορισμένες ομαδικές εκτοπίσεις. 

Ο καθηγητής του Ινστιτούτου Μαρξισμού-Λενινισμού της Μόσχας Γκ. Τραπέζνικοφ, θέλοντας να ερμηνεύσει τις σταλινικές θηριωδίες εις βάρος των Ελλήνων, δέχεται ως μια από τις αιτιολογίες των γενοκτονιών μέτρων την οικονομική απληστία των σταλινικών: 

"Εμείς οι Έλληνες είμαστε από τα μεγάλα θύματα της ιστορίας της Ρωσίας. Φίλεργοι, συνεργαζόμαστε όχι με κανένα "ξένο κέντρο" αλλά με όλους τους Έλληνες της διασποράς. Σε όλες τις γωνιές του κόσμου δημιουργήσαμε πλούτη, περιουσίες. Γι’ αυτό μας καταδίωξαν οι εχθροί μας, για να μας τα αφαιρέσουν. Μόνο στη Μόσχα μας πήρανε δεκάδες ωραία κτίρια που ανήκαν σε Έλληνες. Από αυτά και μόνο ζημιωθήκαμε 12 εκατομ. χρυσά ρούβλια….Κατά τη διάρκεια των εκτοπίσεων ένας μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων και παιδιών πέθαναν κάτω από άθλιες συνθήκες που τους επιφύλαξε η πικρή μοίρα της υποχρεωτικής μετανάστευσης σε ασυνήθιστες συνθήκες διαπεραστικού ηπειρωτικού κλίματος χωρίς χειμωνιάτικη ενδυμασία" 

Ένα από τα θύματα της σταλινικής αυτής πολιτικής εναντίον των Ελλήνων περιγράφει ρεαλιστικά τις σκηνές φρίκης στους νέους τόπους εγκατάστασης: 

"Εκατοντάδες τάφοι με ξύλινους σταυρούς (αν ακόμη βρίσκονται) θα σας δείχνουν τη διαδρομή από τον ζεστό τόπο μας ως την έρημο της Μέσης Ασίας και τα άγνωστα μέρη της δυτικής Σιβηρίας. Δεν ξεχνιούνται τα δυστυχισμένα θύματα της δυσεντερίας, οστρακιάς, τύφου και της φοβερής λέξης "περιορισμός" στους νέους τόπους εγκατάστασης. Και ξανά δυσβάσταχτη εργασία, αξιοποίηση χέρσων εκτάσεων, πάλι χτίσιμο κατοικιών, καυτός ήλιος και θάνατος χιλιάδων συγγενών, γερόντων και παιδιών"... 

Το δράμα των Ελλήνων συγκίνησε ιδιαίτερα και τον Αλέξανδρο Σολτζενίτσιν, ο οποίος στο μυθιστόρημά του "Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ", έκανε αναφορά και στους εκτοπισμένους Έλληνες. 

Τα επίσημα έγγραφα έδειχναν πως πολλά από τα σπίτια των εκτοπισθέντων παραχωρήθηκαν στις οικονομικές υπηρεσίες, ενώ τα πιο ωραία τα πήραν για προσωπική τους χρήση ηγετικά κομματικά στελέχη. Αρκετά αργότερα, μετά το θάνατο του κτήνους, όταν άρθηκαν πολλά από τα διατάγματά του, αποφασίστηκε και η αποζημίωση των πληγέντων από τους αυθαίρετους και απαράδεκτους εκτοπισμούς τους Ελλήνων οι οποίοι αναγκάστηκαν να χάσουν όλη την περιουσία τους. Οι εκτιμήσεις τελικά για αποζημιώσεις των Ελλήνων, παρότι ήταν σκόπιμα εξευτελιστικές από το ίδιο το Σοβιετικό κράτος, ποτέ δεν εκτελέστηκαν, ούτε καν μέχρι σήμερα, με τη δικαιολογία της έλλειψης χρημάτων 


Είναι σίγουρο πως τα εγκάθετα σταλινικά κτήνη του μπλογκ μας θα απαντήσουν με κομματικές αναρτήσεις του Ριζοσπάστη, προστατεύοντας τον Θείο Μακελάρη τους εναντίον των ίδιων των ομοεθνών τους, που θα τους χαρακτηρίσουν βεβαίως, κατά τη προσφιλή επαίσχυντη συνήθειά τους, «δοσίλογους», «αντεπαναστάτες» και «εχθρούς τους λαού και ο γνωστός σε όλους «Δήμιος του Λαού» αντίστοιχα σαν «τοκογλύφους» και λακέδες των τότε Μπομπολαίων, Αλαφουζαίων και Λάτσηδων… Θα προσπαθήσουν έτσι τον καθαρίσουν για μια ακόμη φορά από τις ανομίες του, παρουσιάζοντάς τον σαν άκακο «παππούλη» που σηκώνει σε μια προπαγανδιστική αφίσα ένα κοριτσάκι ψηλά (ξεχνώντας τα εκατομμύρια παιδιά των οποίων υπήρξε ο ίδιος θύτης) που κρατά στο χέρι του μια μικρή κατακόκκινη σημαιούλα – κατακόκκινη όχι από το χυμένο αίμα των αγωνιζόμενων για τα δικαιώματά τους εργατών, όπως θα ήθελαν να εννοήσουν κάποιοιψευδοεπαναστάτες - αλλά από το αθώο αίμα των πολιτών που θυσίασε το Κτήνος στον σοσιαλφασιστικό Μολώχ του. Για μια ακόμη φορά η κωλοφυλλάδα θα τα βάλλει εναντίον των ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, σα να μην ξέρουν οι ίδιοι τι πραγματικά συνέβη, παρά μόνον το δικό της διευθυτήριο των σοφών κτηνανθρώπων και γουρουνανθρώπων, εκπαιδευμένων στα μεγάλα και αίσχιστα ψεύδη και παραποιήσεις της ιστορίας, τις οποίες αποφάσεις θα ακουλοιυθήσουν μετά ως θεία θέσφατα οι αμόρφωτοι και ανόητοι οπαδοί τους που θα μας προβάλλουν το τόσο καλά γνωστό σε μας Κτήνος θα θείςο αρχάγγελο των λαών… 

Δύο μεγάλα απάνθρωπα και θηριώδη Κτήνη έχει να μας παρουσίασει η σύγχρονη ιστορία: τον Χίτλερ και τον Στάλιν. που πολέμησαν με ιδιαίτερο μίσος μεταξύ τους, όπως μισούνται και πολεμούν μεταξύ τους τις μέρες μας οι οπαδοί τους γουρουνάνθρωποι της φασιστικής δεξιάς και της φασιστικής σταλινικής αριστεράς. Ο οπαδός του κάθε κτήνους επιτίθεται με μένος και κατηγορεί τον οπαδό του άλλου κτήνους, ενώ εξαίρει τον δικό του κτήνος εξαγνίζοντάς το πλήρως από τις κτηνωδίες του από το γεγονός και μόνον της αντιπαράθεσής του με το άλλο κτήνος…. 

Οι γουρουνάνθρωποι, όπως όλοι οι χοίροι, ήδονται κόπροις και βορβόροις! 

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι στο Δ’ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού, Η Λιάνα Κανέλη είχε την τόλμη να παραδεχθεί την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου από το Σταλινικό καθεστώς πηγαίνοντας ενάντια στη γραμμή του κόμματός της: “Να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους” και όχι “με προσχήματα διπλωματικά”, είπε: “Και όταν μιλάμε για γενοκτονία των Ποντίων να αρχίσουμε να την φτάνουμε και στη γενοκτονία που έχει γίνει σε άλλες περιοχές, όπως στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Συγνώμη, αλλά και εκεί είχαμε μια μορφή γενοκτονίας με τον δικό της τρόπο. Χάθηκαν άνθρωποι και χάνονται ακόμη, αν συνεχίσουμε θα τους χάσουμε όλους. Παίρνω την ευθύνη και το βάρος αυτού του σχολιασμού….” 

Το Δ’ Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού έχει αποφασίσει επίσης ομοφώνως, εις πείσμα των κραυγαζόντων ανθελληνικών σταλινικών γουρουνιών την καθιέρωση της 13ης Ιουνίου ως Ημέρας Μνήμης για τις σταλινικές διώξεις κατά των Ελλήνων της ΕΣΣΔ. Από την άλλη μεριά ο Πόντιος διδάκτορας ιστορίας Βλάσης Αγτζίδης παρατηρεί για την αποκατάσταση του Στάλιν από το ΚΚΕ : 

«Η αποκατάσταση του Στάλιν και των σταλινικών πρακτικών ξαναφέρνει αυτά τα ζητήματα στην πολιτική μας καθημερινότητα. Η διαμόρφωση ενός σκληρότατου σταλινικού ιδεολογικού πυρήνα αναφοράς για τα μέλη και τους οπαδούς του ΚΚΕ θα διευρύνει τη ρήξη εντός της κοινωνίας μας. Θα έρθει σε αναπόφευκτη ιδεολογική σύγκρουση με κοινωνικούς χώρους, όπως είναι οι Πόντιοι, οι οποίο στο 4ο Παγκόσμιο Συνέδριό τους το 1997, καταδίκασαν τις σταλινικές διώξεις. Θέσπισαν επίσης και μια Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του σταλινισμού, την 13η Ιουνίου, ημέρα που το ’49 οι σταλινικές αρχές της Σοβιετικής Ένωσης εκτόπισαν το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία.” 

Πέθανε ο Τζέρι Λιούις

Πέθανε ο Τζέρι Λιούις | Newsit.gr
Φωτογραφία Reuters
Ένας από τους πιο γνωστούς και πιο ταλαντούχους κωμικούς που γνώρισε ο παγκόσμιος κινηματογράφος, ο Τζέρι Λιούις, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 91 ετών. Ο εκπρόσωπός του επιβεβαίωσε την τραγική είδηση, κάνοντας γνωστό πως ο σπουδαίος κωμικός άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στο Λας Βέγκας.
Έγραψε τη δική του ξεχωριστή ιστορία όχι μόνο στον αμερικανικό κινηματογράφο αλλά και στην τηλεόραση. Οι τηλεμαραθώνιοι που παρουσίασε, άλλωστε, έχουν μείνει αξέχαστοι σε πολλούς. Κατά τη διάρκεια της πλούσιας καριέρας του, ο Τζέρι Λιούις, πρωταγωνίστησε σε τουλάχιστον 50 ταινίες. 
Ξεκίνησε την καριέρα του στο πλευρό του Ντιν Μάρτιν, με τον οποίο υπήρξαν από τα πλέον επιτυχημένα δίδυμα κωμικών.
Ο Τζέρι Λούις πέθανε από «φυσικά αίτια» σήμερα (20.08.2017) το πρωί, σύμφωνα με ανακοίνωση που εξέδωσε η οικογένειά του. 
Τα τελευταία χρόνια, ο Τζέρι Λιούις είχε αποσυρθεί, καθώς η ηλικία του δεν τον βοηθούσε. Αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας και είχε χρειαστεί να νοσηλευτεί πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. Η τελευταία φορά που μπήκε στο νοσοκομείο ήταν τον περασμένο Ιούνιο. 
Ο βασιλιάς της κωμωδίας
Ο Τζέρι Λιούις γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου του 1926 στο Νιούαρκ του Νιού Τζέρσεϊ. Το πραγματικό του όνομα ήταν Joseph Levitch. Ο πατέρας του ήταν ηθοποιός του βαριετέ και η μητέρα του πιανίστρια.
Η καριέρα του ξεκίνησε το 1946. Έγινε δίδυμο με τον ηθοποιό Ντιν Μάρτιν, δημιουργώντας το ντούο Martin and Lewis, δίνοντας παραστάσεις σε νυχτερινά κέντρα, σε τηλεοπτικές εκπομπές, σε ραδιοφωνικά σόου, και σε θεατρικές ταινίες. Όλα αυτά μέχρι το 1956, καθότι μετά έκαστος ακολούθησε διαφορετικές πορείες στον χώρο.
Μετά το 1957, ο Τζέρι Λιούις, ακολοήθησε σόλο καριέρα. Πρωταγωνίστησε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, όπως το The Delicate Delinquent, (στην οποία έκανε για παρθενική του φορά την παραγωγή), The Bellboy (στην οποία έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, γράφοντας για πρώτη φορά και το σενάριο), το The Nutty Professor, αλλά και σε πολλές άλλες ταινίες, σε τηλεοπτικές εκπομπές.
Έβγαλε και άλμπουμ, δίνοντας και ζωντανές ερμηνείες. Από το 1966 έως και το 2010, ο Λιούς ήταν ο παρουσιαστής του Labor Day Telethon, ένας ετήσιος τηλεμαραθώνιος, που γινόταν την Ημέρα της Εργασίας, για την Muscular Dystrophy Association.
Ο Τζέρι Λιούις, κάτοχος και Όσκαρ, κέρδισε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων τα: American Comedy, Los Angeles Film Critics Association. Τιμήθηκε με βραβρείο και στο Διεθνές Φεστιβάλ της Βενετίας, ενώ έχει και δύο αστέρια στη Λεωφόρο της Δόξας στο Χόλυγουντ.
Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ, PeopleWikipedia