Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Αθήνα εκει γύρω στα 1930...







Retro: Η πρωτεύουσα Αθήνα του 1930!!! (PHOTOS)


Οδός Πανεπιστημίου στα μέσα του1930 περίπου

Η Πλατεία Ομονοίας, περί το 1930

Στην ίδια πάνω-κάτω εποχή ανήκει και η κάρτα της πλατείας Συντάγματος


Τραβηγμένη στη γωνία Σταδίου- Βουκουρεστίου στις αρχές της δεκαετίας


Ψυχικό-Πεντελη
to-paliatzidiko.blogspot.gr

Mίκυ Μάους


Ο Μίκυ Μάους ήταν γνωστός διεθνώς από τις ταινίες κινουμένων σχεδίων που είχαν μαγέψει μικρούς και μεγάλους. Στην Ελλάδα της δύσκολης δεκαετίας του 1930 (με την κρίση, την ανεργία, την πείνα, την κρατική αυθαιρεσία, τη χρεοκοπία, την άνοδο του φασισμού και την απειλή του πολέμου) το καινούργιο είδος θεάματος με τα κινούμενα σχέδια που καταργούσαν όλους τους φυσικούς νόμους, ελευθέρωναν τη φαντασία κι έδιναν χαρά, είχε αποκτήσει θαυμαστές όλων των ηλικιών. Κι επιπλέον η τρίτη ταινία είχε ήχο· ο κινηματογράφος δεν ήταν πια βουβός.



Ο Μίκυ Μάους από το πανί πέρασε στο χαρτί. Αυτά στην Αμερική όπου αμέσως μετά την τρίτη ταινία άρχισε να δημοσιεύεται κόμικ στριπ. Στην Ελλάδα έδωσε έμπνευση τους γελοιογράφους των εφημερίδων, αλλά χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να περάσει στο χαρτί.

Οι έντυπες ιστορίες του Μίκυ και άλλων ηρώων της εταιρείας Ντίσνεϊ ήρθαν στην Ελλάδα από τις εκδόσεις Πεχλιβανίδη, που τρία χρόνια πριν είχαν φέρει την αμερικάνικη σειρά Classics Illustrated, τα Κλασσικά Εικονογραφημένα.
Η παραπάνω ασπρόμαυρη διαφήμιση, με ημερομηνία 26 Φεβρουαρίου 1954, δίνει την εντύπωση ότι κυκλοφορούσε περιοδικό με τίτλο Μίκυ Μάους. Στην πραγματικότητα διαφημίζει τους χαρακτήρες της Ντίσνεϊ, που αποκαλούνταν όλοι Μίκυ Μάους, παίρνοντας το όνομά τους από τον πιο διάσημο εκπρόσωπο. Οι ιστορίες δημοσιεύονταν στο περιοδικό Γέλιο και Χαρά. Το πρώτο τεύχος βγήκε στις 28 Φεβρουαρίου του 1954. Ήταν τετράχρωμο, με 26 σελίδες και σε διάσταση 18×25. Κυκλοφορούσε ανελλιπώς κάθε Κυριακή μέχρι το 1958. Τότε οι εκδόσεις Πεχλιβανίδη διέκοψαν την κυκλοφορία του για δύο χρόνια εξαιτίας κάποιας διαμάχης με την Ντίσνεϊ.
Οι ήρωες της Ντίσνεϊ ξαναγύρισαν το καλοκαίρι του 1960, όταν ξανακυκλοφόρησε το Γέλιο και Χαρά. Το 1966 άλλαξαν εκδότη και μέγεθος.
Η εταιρεία Τερζόπουλος πήρε τα δικαιώματα από την Ντίσνεϊ κι έβγαλε το περιοδικό Μίκυ Μάους στα πρότυπα του Τοπολίνο, του ιταλικού Μίκυ Μάους: μικρότερη διάσταση και τα σαλόνια εναλλάξ έγχρωμα και ασπρόμαυρα.

Το πρώτο τεύχος του Τερζόπουλου
Το εξώφυλλο του πρώτου ελληνικού τεύχους.

Το πρώτο ελληνικό τεύχος Μίκυ Μάους κυκλοφόρησε την Παρασκευή 1 Ιουλίου 1966. Μεσολάβησαν σαράντα επτά χρόνια και 2.461 τεύχη μέχρι την Παρασκευή 
6 Σεπτεμβρίου 2013 που η εταιρεία κυκλοφόρησε το τελευταίο τεύχος.
Από τις 20 Ιουνίου 2014 το Μίκυ Μάους ξανακυκλοφορεί από άλλον εκδότη.
Οι ταινίες κινουμένων σχεδίων ταυτίστηκαν τόσο με την ταινία του Μίκυ Μάους, ώστε στην καθημερινή γλώσσα μικιμάους σήμαινε αυτό που λέμε σήμερα animation. Αντίστοιχα το περιοδικό Μίκυ Μάους ταυτίστηκε τόσο με τα κόμικς που χρειάστηκε πολύς καιρός μέχρι να σταματήσουν τα κόμικς ν’ αποκαλούνται μικιμάους. 
Όλοι οι κομιξάδες έχουν ακούσει την ερώτηση «Δηλαδή τι φτιάχνεις; Μικιμάου;». 
Προσοχή! 
Μην τους μπερδεύουμε με τους σκιτσογράφους· αυτοί φτιάχνουν καραγκιοζάκια.
Τέτη Σώλου
(φτιάχνει και μικιμάου και καραγκιοζάκια)
Ιούνιος 2017

Καρνέ ντε Τίκετς στα τραμ του 1931



Μένουμε κάθε φορά έκπληκτοι όταν ανακαλύπτουμε μέτρα του σήμερα που είχαν εφαρμοστεί ήδη τα παλιά χρόνια. Εδώ, έχουμε καρνέ εισιτηρίων του 1931 (Εφημερίς Ελληνική), παρακαλώ!

Ευχαριστούμε τη φίλη μας Σ. Κ. από την Κάρυστο για το πρωτότυπο αλίευμά της

http://paliaathina.com

Οι κινηματογράφοι στο Παγκράτι, τώρα και τότε...


ΑΛΣΟΣ: Θ Παγκράτι - Άλσος, Ευτυχίδου 11, μέσα στο άλσος Παγκρατίου, 1948 - 1978, θέσεις 1000, δίπλα ήταν το θερινό θέατρο, αρχές 2000 λειτούργησε ένα δημοτικό θερινό σινεμά που πρόβαλε παιδικές ταινίες δίπλα στη παιδική χαρά, ιδιοκτησία Γιώργου Κανελλόπουλου
ΑΡΙΑ: Θ Παγκράτι - Φορμίωνος, 1957 - 1968, βλέπε ΛΗΤΩ
ΑΡΙΩΝ: Θ Παγκράτι - λειτούργησε 1957 - 1958 και μετά ονομάστηκε ΑΡΙΑ
ΑΦΡΟΔΙΤΗ: Θ Παγκράτι - λειτούργησε μόνο το 1962
ΑΧΙΛΛΕΥΣ: Θ Παγκράτι - Υμηττού 144 & Αναρχασίδος, 1963 - 1970, γκρεμίστηκε και έγινε πολυκατοικία
ΗΛΕΚΤΡΑ: Θ Παγκράτι - σινεμά βαριετέ, 1929
ΚΟΡΟΝΕΤ: Χ Παγκράτι - Φρύνης 11-13, 1963 - 1998, υπόγειος κινηματογράφος, θέσεις 450 με εξώστη, μετά έγινε θέατρο & βαριετέ


ΛΑΟΥΡΑ: Θ Νέο Παγκράτι - Νικηφορίδη 24, λειτουργεί από το 1951 ως σήμερα, θέσεις 500, κυρήχθηκε ως διατηρητέο σινεμά
ΛΗΤΩ: ΧΘ Παγκράτι - Φορμίωνος 11 & Θεαγένους, όπισθεν ξενοδοχείου Κάραβελ, 1968 - 1989, θέσεις 880 με εξώστη, με συρόμενη οροφή, μετά μία πυρκαγιά κτίστηκε στη θέση του θερινού ΑΡΙΑ, γκρεμίστηκε δεκαετία 90 και έγινε πολυκατοικία
ΜΕΤΑΛΛΕΙΟΝ: Χ Παγκράτι - Ευτυχίδου 44, Πλ. Παγκρατίου, 1967 - 2002, ισόγειος μικρός κινηματογράφος, θέσεις 360 με εξώστη, στην αρχή λειτούργησε ως θέατρο, έγινε κατάστημα ηλεκτρικών
ΜΙΝΙ ΡΕΞ: Χ Παγκράτι - Φορμίωνος 87 & Ιλιάδος, 1966 - 1991, σύνορα με Καισαριανή, ισόγειος κινηματογράφος, θέσεις 500 με εξώστη, έγινε σούπερ μάρκετ Alimenta

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν / Lifo

ΟΑΣΙΣ: Θ Παγκράτι - Πρατίνου 7, λειτουργεί από 1962 ως σήμερα, θέσεις 500, πριν ήταν χώρος για καραγκιόζη του Μάνθου & Κεραμίδα
ΟΛΥΜΠΙΑ: Χ Νέο Παγκράτι - Χρεμωνίδου 50, Πλ. Νέου Παγκρατίου, 1956 - 1980, θέσεις 500, στο τέλος έγινε sex cinema, έγινε κατάστημα με καλλυντικά
ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΝ: ΧΘ Παγκράτι - Δαμάρεως 67, ξεκίνησε 16/12/1960 - 1986, μεγάλος κινηματογράφος με εξώστη, θέσεις 1100, το θερινό στη ταράτσα, γκρεμίστηκε και έγινε σχολείο, ιδιοκτησία Γιώργου Κανελλόπουλου


ΠΑΛΑΣ: ΧΘ Παγκράτι - Υμηττού 109 & Ιφικράτους, Πλ. Παγκρατίου, λειτουργεί από το 1925 ως σήμερα, θέσεις 750, το θερινό στη ταράτσα


ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ: Χ Παγκράτι - Ριζάρη 4 & Βασ. Γεωργίου, λειτουργεί από το 1963 ως σήμερα, το φθινόπωρο του 2013 δεν λειτούργησε για ένα χρόνο, ημιυπόγειος κινηματογράφος με εξώστη
ΡΑΜΟΝΑ: Θ Παγκράτι - Αστυδάμαντος 16, 1964 - 1970, με πράσινη μαρκίζα, γκρεμίστηκε
ΡΕΑ: Θ Νέο Παγκράτι - Χρ. Σμύρνης 7, Πλ. Νέου Παγκρατίου ή παλιά ήταν γνωστή σαν Δεληολάνη, 1947 - 1985, ιδιοκτησία Π. Σαίτη, μετά, ιδιοκτησία Μπουλούκου & Ρουμελιώτη, έγινε το ομώνυμο εμπορικό κέντρο
ΣΙΝΕ ΚΛΑΜΠ: Χ Παγκράτι - Υμηττού
ΤΙΤΑΝΙΑ: Θ Παγκράτι - Ιφικράτους 1, 1936 - 1962, το θερινό ήταν δίπλα στο χειμερινό, ιδιοκτησία Ν. Σαμπατάκου, γκρεμίστηκε


VILLAGE PAGRATI: Χ Παγκράτι - Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου, πολυσινεμά με αίθουσες1,2,3,4,5, λειτουργεί από το 2000 ως σήμερα


Πηγή: Cine ανάμνηση

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Η Αθήνα μας !




" Λόντρα, Παρίσι, Νιού Γιόρκ, Βουδαπέστη, Βιέννη,
μπρός την Αθήνα καμιά σας, καμιά σας δε βγαίνει...."

Λεφτά υπάρχουν...για τους ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ μόνο !



Ενώ οι πολίτες στενάζουν από τα μέτρα

Στο Μαξίμου δίνουν 55.500 το μήνα σε υπερωρίες για τους «Καρανίκες»

Στο Μαξίμου δίνουν 55.500 το μήνα σε υπερωρίες για τους «Καρανίκες»

Πρωταθλήτρια η γραμματεία του πρωθυπουργού με 22.000 ευρώ - Ακολουθεί το πολιτικό γραφείο του Γιάννη Δραγασάκη

Πολύ δύσκολο εργασιακά αποδεικνύεται το Μέγαρο Μαξίμου, στο οποίο φαίνεται ότι η δουλειά δεν σταματά ποτέ, όπως προκύπτει από το ποσό των 55.000 ευρώ που εγκρίθηκε για υπερωρίες και νυχτερινά για ειδικούς συνεργάτες και μετακλητούς υπαλλήλους, όπως ο περιβόητος Νίκος Καρανίκας, στη Γραμματεία του πρωθυπουργού και τα γραφεία του αντιπροέδρου και των υπουργών Επικρατείας.

Σύμφωνα με όσα αποκαλύπτει ο Ελεύθερος Τύπος βάσει των εγκρίσεων που έχουν αναρτηθεί στη Διαύγεια τα προηγούμενα 24ωρα:

- Στη Γενική Γραμματεία δίνονται 11.000 ευρώ σε υπερωρίες και 10.000 ευρώ για εργασία σε εξαιρέσιμες ημέρες και νυχτερινές ώρες. Υπενθυμίζεται ότι τον Ιανουάριο του 2016 είχε δημιουργηθεί σάλος όταν τότε είχε αποκαλυφθεί ότι τότε είχαν δοθεί 10.300 ευρώ για υπερωρίες με το Μαξίμου να απαντά ότι η δαπάνη αφορά τρεις και όχι έναν μήνα όπως συνέβη τώρα





- Στο πολιτικό γραφείο του Δημήτρη Τζανακόπουλου τον Ιούνιο εγκρίθηκε δαπάνη 2.900 ευρώ για υπερωρίες και 3.200 ευρώ για εργασίες σε εξαιρέσιμες ώρες και νυχτερινά (σύνολο 6.100 ευρώ)





- Στο πολιτικό γραφείο του υπουργού Επικρατείας Χριστόφορου Βερναρδάκη για τον Ιούνιο εγκρίθηκαν δαπάνες 7.000 ευρώ (3.800 για υπερωρίες και 3.200 για εξαιρέσιμα και νυχτερινά)





- Στο πολιτικό γραφείο του υπουργού Επικρατείας Αλέκου Φλαμπουράρη τον Ιούνιο το προσωπικό θα λάβει επιπλέον 8.300 ευρώ (3.700 ευρώ για υπερωρίες και 4.600 ευρώ για εξαιρέσιμα και νυχτερινά)




- Στο πολιτικό γραφείο του υφυπουργού παρά τω πρωθυπουργώ Δημήτρη Λιάκου τον Ιούνιο αλλά και τον Μάιο εγκρίθηκαν 4.300 ευρώ για νυχτερινά και εργασία τα Σαββατοκύριακα





- Στο πολιτικό γραφείο του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη εγκρίθηκαν το τελευταίο δίμηνο 8.800 ευρώ ανά μήνα (4.600 ευρώ για υπερωρίες και 4.200 ευρώ για εξαιρέσιμα και νυχτερινά).




Τέσσερις νέοι δρόμοι μόνο για πεζούς έρχονται στο Εμπορικό Τρίγωνο της Αθήνας

Έως σήμερα παρέμεναν πεζόδρομοι μόνο στα χαρτιά





Ο δήμος Αθηναίων, στο πλαίσιο της αποκατάστασης του Εμπορικού Τριγώνου της Αθήνας και της ανάδειξής του σε τρίγωνο – πρότυπο, ολοκληρώνει την πρώτο φάση πεζοδρομήσεων, αποδίδοντας από την ερχόμενη Πέμπτη στους πεζούς τέσσερις ακόμη δρόμους: τις οδούς Χρυσοσπηλιωτίσσης, Νικίου, Πολυκλείτου και Βλαχάβα (σκιασμένοι με κόκκινο χρώμα στον χάρτη).
Τέσσερις νέοι δρόμοι μόνο για πεζούς έρχονται στο Εμπορικό Τρίγωνο της Αθήνας
«Πρόκειται για τέσσερις δρόμους που ενώ είναι θεσμοθετημένοι πεζόδρομοι, έως σήμερα παρέμεναν πεζόδρομοι μόνο στα χαρτιά», τόνισε ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης, επισημαίνοντας ότι αυτή είναι μία πρώτη παρέμβαση του δήμου Αθηναίων, με στόχο τη μετατροπή του Εμπορικού Τριγώνου σε τρίγωνο - πρότυπο, με κανόνες στη διαχείριση του δημόσιου χώρου, τη στάθμευση και την κυκλοφορία των οχημάτων, την τροφοδοσία των καταστημάτων, τη διαχείριση των απορριμμάτων, την αφισοκόλληση και το γκράφιτι».
Τέσσερις νέοι δρόμοι μόνο για πεζούς έρχονται στο Εμπορικό Τρίγωνο της Αθήνας
Η αποκατάσταση του Εμπορικού Τριγώνου της Αθήνας από τον δήμο Αθηναίων έχει ως αποκλειστικό δωρητή το «Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος».
Τέσσερις νέοι δρόμοι μόνο για πεζούς έρχονται στο Εμπορικό Τρίγωνο της Αθήνας
Οι οδηγοί θα πρέπει να γνωρίζουν ότι από την Πέμπτη 22 Ιουνίου δεν θα μπορούν πλέον να στρίβουν αριστερά από την οδό Πραξιτέλους προς τις οδούς Χρυσοσπηλιωτίσσης, Βύσσης και Νικίου. Υπενθυμίζεται ότι η κίνηση των οχημάτων από το Σύνταγμα και τη Σταδίου προς την οδό Αθηνάς, μπορεί να γίνεται μόνο από τις οδούς Μητροπόλεως, Καραγιώργη Σερβίας και Σοφοκλέους.
Η πρώτη φάση πεζοδρομήσεων, μετά από σειρά συναντήσεων και ανταλλαγή απόψεων με τους καταστηματάρχες και τους κατοίκους, ξεκίνησε την 1η Απριλίου από τις οδούς Βύσσης και Καϊρη και συνεχίστηκε στις 8 Μαΐου, με τις οδούς Αγάθωνος και Καρόρη (σκιασμένοι με πράσινο χρώμα στον χάρτη).
http://www.athensvoice.gr

Το ρεμπέτικο τραγούδι στα χρόνια του εμφυλίου



Από τις πιο μελανές σελίδες της ελληνικής ιστορίας είναι ο Εμφύλιος πόλεμος που ξεκίνησε το 1943 και μέχρι το 1949 άφησε πίσω του πολλές καταστροφές και μεγάλες απώλειες. Οι κακουχίες, οι αντιξοότητες και η εξαθλίωση του ελληνικού λαού αποτυπώνονταν στην καθημερινή ζωή και μέσω του τραγουδιού. Άλλωστε η μουσική και το τραγούδι ήταν και είναι το μόνο μέσο των ανθρώπων να τραγουδήσουν τα πάθη τους και να παρηγορηθούν – ως ένα βαθμό τουλάχιστον. Πολλά από τα τραγούδια της εποχής, τα οποία ακόμα και σήμερα τραγουδάμε πολύ, ανήκουν στην κατηγορία του ρεμπέτικου και του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού. Αυτά που παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι τα ρεμπέτικα και αυτό γιατί θα μπορούσε κανείς, όχι τόσο εύκολα αλλά με μια πιο σχολαστική ματιά, να τα εντάξει σε τρεις κατηγορίες: στα αριστερά, τα δεξιά και σ’εκείνα που δεν υιοθέτησαν καμία ταμπέλα.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής τα περισσότερα τραγούδια μιλούσαν για τους μαυραγορίτες, όπως τα δυο τραγούδια του Γενίτσαρη, τα «Οι Λαλάδες» που τραγούδησε η Χ. Αλεξίου και «Οι Μαυραγορίτες» που ακούστηκε από τον Γ.Νταλάρα. Ακόμη ένα που ξεχωρίζει και έχει επίσης ερμηνεύσει ο Γ.Νταλάρας είναι το «Χαϊδάρι» σε στίχους του Μάρκου Βαμβακάρη και μουσική του γιου του, Στέλιου.
Γρήγορα, όμως, γράφτηκαν και τραγούδια που αναφέρονταν στους δωσίλογου που συμμετείχαν σε μπλόκα όπως τα «Μπλόκος» του Τσιτσάνη, «Ο Μπλόκος της Κοκκινιάς» του Νίκου Δημόπουλου και «Στέλιος Καρδάρας» του Μ. Γενίτσαρη. Υπάρχουν, βέβαια, και αρκετά ρεμπέτικα τραγούδια που αναφέρονται στον ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ. Τέτοια τραγούδια είναι τα «ΕΑΜ», «Να ‘ναι γλυκό το βόλι» και «Άρης Βελουχιώτης» το οποίο ερμηνεύουν το 1980 οι Νταλάρας, Γλυκερία και Δ. Κοντογιάννης. Ο Άρης Βελουχιώτης έχει πρωταγωνιστήσει και σε πολλά άλλα τραγούδια όπως το «ο Άρης κάνει πόλεμο» το οποίο έχουν ερμηνεύσει οι Γιώργος Τζαβέλλας και Μίκης Θεοδωράκης. Το τραγούδι αυτό γράφτηκε, προφανώς από ελασίτες, με αφορμή τη μάχη του Μικρού Χωριού με τους Ιταλούς. Και ο Στράτος Παγιουμτζής, όμως, έγραψε ένα τραγούδι αποτυπώνοντας το πνεύμα των ημερών με τίτλο «Πόσες καρδούλες κλάψανε».
Επιπρόσθετα, υπάρχουν και τραγύδια που αναφέρονται στα Δεκεμβριανά. Ένα από αυτά είναι το «Μας πήραν την Αθήνα» του οποίου ο συνθέτης μας είναι άγνωστος και ένα δεύτερο είναι το «Βάρκα γιαλό» του Τσιτσάνη. Το τελευταίο, αν και δεν ηχογραφήθηκε ποτέ στην αρχική του εκτέλεση, κάνει λόγο για την περιπέτεια των αιχμαλώτων που συνέλαβαν οι Άγγλοι και μετέφεραν στην Ελ ντάμπα. Το 1944 γράφεται, επίσης, το «Γιούπι-για» που τραγουδήθηκε περισσότερο για πολιτικό σχολιασμό.
Ο Βασίλης Τσιτσάνης έγραψε πολλά τραγούδια για τον Εμφύλιο και τραγουδήθηκαν πολύ. Ανάμεσα τους τα «Πέρασαν, έφυγαν οι χρόνοι της σαπίλας» και «Ζήτω το ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ». Το εμβληματικό «Συννεφιασμένη Κυριακή» γράφτηκε στην Θεσσαλονίκη, ηχογραφήθηκε αργότερα, με τον Τσαουσάκη και την Μπέλλου. Μαζί με τον Τσιτσάνη, οι Απόστολος Καλδάρας και Μπάμπης Μπακάλης έγραψαν τα πιο δημοφιλή τραγούδια του Εμφυλίου. Εκτός από τα παραπάνω , ρεμπέτικα που ακούγονται και σήμερα είναι «Κάποια μάνα αναστενάζει», «Κάνε λιγάκι υπομονή», «Έχω να λάβω γράμμα σου», «Ο ανταρτόπληκτος», «Ο τραυματίας», «Η φυλακισμένη», «Για στάσου Χάρε», «Σ’ ένα βράχο φαγωμένο» «Μπρος στο ρημαγμένο σπίτι», «Ως πότε πια τέτοια ζωή» και «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι». Κάποια από τα τραγούδια που έγραψε ο Τσιτσάνης αναφέρονται στους εξόριστους όπως τα «Το όνειρο της αδερφής», «Διώξε με, μάνα, διώξε με», «Χτίζουν και γκρεμίζουν κάστρα» και «Κατηγορώ την κοινωνία». Ένα, επίσης, πολύ δημοφιλές τραγούδι είναι το «Σαν απόκληρος γυρίζω» που ηχογραφήθηκε το 1950 με ερμηνεύτρια την Σωτηρία Μπέλλου.
Ο Μάρκος Βαμβακάρης, έγραψε και αυτός με τη σειρά του τραγούδια για εκείνη την εποχή αλλά είναι ένα ρεμπέτικο που ξεχωρίζει. Ο τίτλος αυτού είναι «Τέτοια ζωή με βάσανα» που ηχογραφήθηκε το 1948. Ο Παπαϊωάννου έχει γράψει το συγκλονιστικό «Γυρισμό» που τραγούδησε ο Οδυσσέας Μοσχονάς το 1950, για τους εξόριστους και τους φυλακισμένους. Οι Ευγενικός και Μοσχονάς τραγούδησαν το «Η νοσοκόμα».Το τραγούδι του Οδυσσέα Μοσχονά, «Ο αδερφός τον αδερφό»,γραμμένο το 1948, ερμηνεύτηκε από το Γ. Νταλάρα. Το επόμενο τραγούδι «Στα Γιάννενα μέσα στου Φιξ» γράφτηκε μέσα στη φυλακή, το 1947, από τον Πειραιώτη συνθέτη Γιώργο Κάρλα. Τέλος το τραγούδι «Καταστροφή» του Μανώλη Χιώτη ανήκει και αυτό στην κατηγορία των ρεμπέτικων της περιόδου εκείνης και ερμηνεύτηκε από τους Τάκη Μπίνη και η Στέλλα Χασκήλ.

Παλιά Αθήνα...Φόρος Νωθρότητας




Κομμωτήριο -απέναντι ακριβώς από το ταχυδρομείο- πουλά γραμματόσημα μόλις αυτό κλείσει. Και δικαιωματικά, απαιτεί το κάτι τις για τον κόπο του. Χώρια που λειτουργεί συνδυαστικά, αφού κάποιος μπορεί άνετα και να κουρευτεί. Έτσι γίνονται οι δουλειές…

Ευχαριστούμε το φίλο μας, Ν.Δ. από τη Θεσσαλονίκη, για την αλίευση. 

«Στοά», 1883

Η ιστορία του φλίπερ - Πότε κυκλοφόρησε και τι συμβόλιζε

Το φλιπεράκι δεν ήταν άλλο ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι που κυκλοφόρησε για να απαλλάξει τους νεανίες από το χαρτζιλίκι τους, αλλά κάτι που εξελίχθηκε στο περιθώριο της κοινωνίας σε κραυγή επανάστασης και ελευθερίας.
Το φλίπερ συμβόλιζε άλλοτε την αγωνία και τα αδιέξοδα μιας νεολαίας που παράδερνε στον κοινωνικό συντηρητισμό και το χάσμα των γενεών και η ιστορία του είναι η ίδια η ιστορία της νιότης στη Δύση!
Ένα πραγματικά τεράστιο και άγραφο κεφάλαιο της πρόσφατης ιστορίας, το φλίπερ γέννησε μια ολόκληρη κουλτούρα χειραφέτησης και νεωτερικότητας, πλάι στη σεξουαλική απελευθέρωση και τα νέα ήθη που έφερε στις βαλίτσες του ο 20ός αιώνας.
Αν και η προϊστορία του είναι μακρά και περίπλοκη, καθώς εκτείνεται πίσω στην αριστοκρατική Γαλλία του 17ου αιώνα, όταν οι ευγενείς δεν μπορούσαν να περιμένουν να κοπάσει η βροχή για να απολαύσουν το κρόκετ τους, κι έτσι κάτι έπρεπε να κάνουν για να σκοτώσουν τον άπλετο χρόνο που είχαν στα χέρια τους. Η πρώτη εκδοχή του φλίπερ γεννήθηκε, αν και ήταν εντελώς διαφορετικό από το arcade game με τον κερματοδέκτη που ξέρουμε εμείς σήμερα και έγινε κάποια στιγμή το καταφύγιο της εργατικής τάξης.
ppnnbblalllsstsgt9
Το φλίπερ γέννησε το «ουφάδικο», αλλά και μια υποκουλτούρα με τέτοια δυναμική που συνέχισε αμείωτο το παιχνίδι ακόμα και όταν το ογκώδες μηχάνημα απώλεσε τις κοινωνικές του προεκτάσεις. Όσοι το έζησαν στην ακμή του, θυμούνται ακόμα τις σφαλιάρες που πήγαιναν σύννεφο και το επιδέξιο ταρακούνημά του που το έκανε να αγκομαχεί, καθώς το κίνητρο ήταν ισχυρό: έξτρα μπίλια και ίσως έξτρα παρτίδα!
Παρά το γεγονός ότι το φλίπερ ήταν πάντα ένα παιχνίδι δεξιότητας που απαιτούσε ψυχραιμία, σταθερές κινήσεις, σημάδι και κατανόηση της λειτουργίας του, οι αρτηριοσκληρωτικές κοινωνίες δεν το είδαν έτσι όταν εμφανίστηκε ανανεωμένο το 1931, όταν και άρχισαν οι περιπέτειές του με τον νόμο…

Η προϊστορία του φλίπερ: 1800-1900

ppnnbblalllsstsgt1
Ο άμεσος πρόγονος του φλίπερ εμφανίζεται στα τέλη του 17ου-αρχές 18ου αιώνα στη Γαλλία ως «Bagatelle». Ήταν ένα υβρίδιο της βασικής λειτουργίας του φλίπερ και του παραδοσιακού μπιλιάρδου: ο παίκτης χτυπούσε τις μπάλες με τη στέκα και προσπαθούσε να τις βάλει σε ειδικές υποδοχές που περιβάλλονται από μικρές κορύνες. Λίγο μετά το τραπέζι πήρε τη χαρακτηριστική του κλίση, αλλάζοντας άρδην τους κανόνες του παιχνιδιού!
Η μεγάλη συνεισφορά στην εξέλιξή του λαμβάνει χώρα το 1871, όταν ο βρετανός εφευρέτης Montague Redgrave πατεντάρει τις «βελτιώσεις στο Bagatelle». Εισάγει δηλαδή το σπειροειδές ελατήριο και το έμβολο, κάνει τις διαστάσεις του μικρότερες, αντικαθιστά τις μεγάλες μπάλες με σφαιρίδια και δίνει στο παιχνίδι ακόμα μεγαλύτερη κλίση. Καθορίζει με λίγα λόγια όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του φλίπερ, αν και μένουν πολλές ακόμα λεπτομέρειες για να ολοκληρωθεί η μεταμόρφωσή του, ο κερματοδέκτης.
ppnnbblalllsstsgt17
Το «ball shooter» του βρετανού εφευρέτη γνωρίζει μεγάλες δόξες στα καφέ Αγγλίας, Γαλλίας και ΗΠΑ και σύντομα η απήχησή του θα τύχει εμπορικής εκμετάλλευσης: ο μαγαζάτορας νοίκιασε τις μπίλιες στον πελάτη με αντάλλαγμα μερικά κέρματα και αν ο παίκτης σημείωνε αρκετά υψηλό σκορ, έπαιρνε πίσω δώρα που κυμαίνονταν από δωρεάν ποτά και γεύματα μέχρι και τσιγάρα.

Η γέννηση του φλίπερ: 1930-1940

ppnnbblalllsstsgt2
Τα πρώιμα αυτά φλίπερ γενικεύτηκαν κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1920 στην Αμερική και μετά το Κραχ του 1929 γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία. Τότε, το 1931, εμφανίζεται το πρώτο φλίπερ με κερματοδέκτη από την αμερικανική Automatic Industries, που το έλεγε «Whiffle Board». Μέχρι τότε το ξύλινο παιχνίδι τοποθετούνταν πάνω σε πάγκους και τώρα (1932) είχε τα δικά του πόδια, την ίδια στιγμή που η λειτουργία του ακολουθούσε σταθερά την εκδοχή του Redgrave.
Η βιομηχανία του φλίπερ εκτοξεύτηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1930 με την εμφάνιση μιας νέας εκδοχής, του περίφημου «Ballyhoo». «Πατέρας» του ήταν ο εφευρέτης Raymond Maloney, ο οποίος σύντομα θα ίδρυε στο Σικάγο την εταιρία Bally Manufacturing Company για να το ρίξει στην παραγωγή.
Τα ξύλινα φλίπερ της εποχής στηρίζονταν σε ξύλινα πόδια, είχαν ξύλινα κανάλια στα πλαϊνά και δεν μοιράζονταν πολλές ομοιότητες με τα κατοπινά θαύματα από ατσάλι και χρώμιο. Την ίδια περίοδο γεννιέται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και ο όρος «pinball», εξαιτίας του γεγονότος ότι όλα τα τραπέζια είχαν πολλές τρύπες και κορύνες (καρφίτσες - pins).
ppnnbblalllsstsgt12
Σημαντική στιγμή για την εξέλιξή του ήταν το 1933, όταν εμφανίστηκε το πρώτο φλίπερ με μπαταρία! Ο ηλεκτρισμός άλλαξε εντελώς το πρόσωπό του και ήδη από την επόμενη χρονιά τα μηχανήματα που κυκλοφορούσαν διέθεταν μηχανισμό αυτόματης καταγραφής του σκορ, αλλά και το χαρακτηριστικό που έμελλε να το κάνει αχτύπητο: τον ήχο!
Οι πρωτόγονοι μηχανικοί αυτοί ήχοι (κουδουνάκια και καμπάνες) έστειλαν το φλίπερ στην κορυφή της νεανικής ψυχαγωγίας. Είμαστε εξάλλου στα χρόνια της Μεγάλης Ύφεσης (μέσα προς τέλη της δεκαετίας του 1930), όταν τόσο η εργατική όσο και η μεσαία τάξη έψαχναν τρόπους φτηνής διασκέδασης.
ppnnbblalllsstsgt18
Την ίδια εποχή (1935), εμφανίζεται ένα ακόμα διαβολεμένο χαρακτηριστικό που θα δώσει στο φλίπερ την τελική του όψη: το τιλτ! Όπως είπαμε, ο λαός έψαχνε απελπισμένα φτηνή διασκέδαση και προτιμούσε παιχνίδια που έδιναν δώρα στους νικητές, όπως το φλίπερ δηλαδή, που σε κάθε high score έπαιρνες δωρεάν ποτά, γεύματα και τσιγάρα. Το «κλέψιμο» επιστρατεύτηκε πια ως αντιστάθμισμα στην έλλειψη δεξιοτεχνίας: οι παίκτες ανασήκωναν ή ταρακουνούσαν για τα καλά τα μηχανήματα για να αλλάξουν την τροχιά της μπίλιας και να τη στέλνουν εκεί που έπαιρναν τους περισσότερους πόντους. Οι μαγαζάτορες διαμαρτύρονταν, τα μηχανήματα χαλούσαν και οι κατασκευαστές, αφουγκραζόμενοι την αγορά, ανακάλυψαν το τιλτ! Το πάγωμα δηλαδή του παιχνιδιού όταν οι παίκτες το παράκαναν.
Το τιλτ ήταν πράγματι η μεγάλη τιμωρία του παίκτη που προσπαθούσε να ξεγελάσει τη μηχανή και δεν ήταν παρά ένας μηχανισμός ασφαλείας που καθόριζε πόσο δυνατά μπορούσες να το ταρακουνήσεις. Εγκέφαλος εδώ ήταν ο Harry Williams, ιδρυτής της Williams Manufacturing Company, ο οποίος σκάρωσε τον σατανικό μηχανισμό ως απάντηση στη χειραγώγηση του φλίπερ από τον παίκτη προς όφελός του. Αργότερα θα εμφανιζόταν μάλιστα το διπλό τιλτ, περιορίζοντας ακόμα περισσότερο τις σφαλιάρες και το κούνημα του φλίπερ.
ppnnbblalllsstsgt16
Επίσης το 1935 εισάγονται ένα σωρό ακόμα καινοτομίες, όπως τα πολύχρωμα φωτάκια και ο φωτιζόμενος πίνακας του σκορ. Μετασχηματιστές ήταν τώρα απαραίτητοι για να λειτουργήσει το φλίπερ και η βιομηχανία παραγωγής του κάλπαζε για τα καλά. Στις ΗΠΑ και μόνο λειτουργούσαν το 1935 περισσότεροι από 145 κατασκευαστές φλίπερ και οι περισσότεροι είχαν μάλιστα έδρα το Ιλινόις, κάνοντας το Σικάγο την παγκόσμια πρωτεύουσα των φλίπερ. Αν και ο ανταγωνισμός ήταν τόσο λυσσαλέος που μέχρι τα τέλη της δεκαετίας, μέσω αθέμιτων πρακτικών και επιθετικών στρατηγικών, δεν είχαν απομείνει παρά 14 εταιρίες…

Το φλίπερ μεταξύ 1940-1990

ppnnbblalllsstsgt3
Τα φλιπεράκια γνώρισαν μεγάλη άνθηση μετά τον Β’ Παγκόσμιο, καθώς η δεκαετία 1948-58 είθισται να χαρακτηρίζεται ως η «χρυσή εποχή» του. Καθοριστική συνεισφορά είχε εδώ η εταιρία D. Gottlieb Co., η οποία και γέννησε το σύγχρονο φλίπερ το 1947: το «Humpty Dumpty» της ήταν το πρώτο μηχάνημα με πτερύγια (τις «ρακέτες» που λέγαμε στη χώρα μας), απ’ όπου πήρε εξάλλου το pinball το νέο όνομά του (flipper).
Αν και την ίδια εποχή (μέσα της δεκαετίας του 1940) πολλές πολιτείες των ΗΠΑ άρχισαν να το απαγορεύουν, καθώς θεωρήθηκε τυχερό παίγνιο και όχι παιχνίδι ικανοτήτων και δεξιοτεχνίας. Το νέο φλίπερ με τα δυο πτερύγια για την κίνηση της μπίλιας δεν είχε όμως τίποτα το κοινό με τις παλιότερες εκδοχές του, που βασίζονταν λίγο πολύ στην τύχη, και πλέον χρειαζόταν καλό υπολογισμό αλλά και τέχνη στις ριξιές.
Οι πολιτειακές αρχές της Αμερικής δεν το είδαν φυσικά έτσι: ήταν τυχερό παιχνίδι, άρα τζόγος, κι έτσι έπρεπε να εξαφανιστεί από προσώπου γης! Το φλίπερ απαγορεύεται τώρα σε κάθε γωνιά των ΗΠΑ, εκτός φυσικά από το Λας Βέγκας. Το ηλεκτρικό μηχάνημα θεωρήθηκε μάλιστα πως σχετιζόταν με τη Μαφία, η οποία έλεγχε εξάλλου όλο τον τζόγο, κι έτσι ήταν κακή συναναστροφή για τα νιάτα.
ppnnbblalllsstsgt4
Παρά την απαγόρευσή του βέβαια, ο κλάδος κατασκευής φλίπερ ανθούσε και πάλι μετά το 1948 και η εταιρία Genco ήταν η πρώτη που έβαλε τα πτερύγια κοντά στο κέντρο στην άκρη του τραπεζιού, δίνοντάς του τη σύγχρονη μορφή του. Το 1950 η D. Gottlieb Co. έφτιαξε το πρώτο φλίπερ με τα πτερύγια στη θέση που τα ξέρουμε σήμερα, αν και οι διαστάσεις τους ήταν ιδιαίτερα μικρές. Ο κόσμος θα έπρεπε να περιμένει μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970 για να γνωρίσει το φλίπερ με τη σύγχρονη περιβολή του.
ppnnbblalllsstsgt5
Το 1970 κυκλοφόρησαν και τα πρώτα ηλεκτρονικά φλίπερ, αλλάζοντας εντελώς τη λειτουργία και την απήχησή τους. Με τόνους καινοτομιών, νέα χαρακτηριστικά και απίθανους σχεδιασμούς και εικονογραφήσεις, τα φλίπερ ήταν τώρα στην αιχμή της τεχνολογίας gaming. Την ίδια εποχή, πλάι στους νέους ηλεκτρονικούς ήχους που συνόδευαν την κίνηση της μπίλιας, κυκλοφόρησε και το πρώτο φλίπερ με ανθρώπινη φωνή!
ppnnbblalllsstsgt6
Το 1976, όταν η Νέα Υόρκη ήρε την απαγόρευση του φλίπερ αποδεχόμενη πως ήταν τελικά ένα παιχνίδι δεξιότητας, η βιομηχανία πήρε και πάλι τα πάνω της. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι δύο μεγαλύτεροι αμερικανοί κατασκευαστές φλίπερ, οι Williams και Bally, συγχωνεύτηκαν και έγιναν έτσι η μεγάλη δύναμη στον χώρο, παράγοντας από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 φοβερά μηχανήματα! Νέες ιδέες, θεματικά φλίπερ και άλλα τρελά κοσμούσαν πια τα ηλεκτρονικά παιχνίδια που η νεολαία έβρισκε ακαταμάχητα. Ακόμα και φλίπερ με οθόνες που έπαιζαν βιντεάκια κατέκλυσαν την αγορά και έγραψαν τη δική τους χρυσή σελίδα…

Το φλίπερ σήμερα: ο νέος αιώνας

ppnnbblalllsstsgt100
Τα φλίπερ έχουν περάσει πολλά και είδαν ακόμα περισσότερα στην πλούσια ιστορία τους, αν και τα τελευταία 10 χρόνια έγιναν ακόμα πιο περίπλοκα, με νέους κανόνες λειτουργίας και σαφώς καλύτερη ποιότητα gaming εμπειρίας. Το φλίπερ συνέχισε μάλιστα τη ζωή του ακύμαντα παρά τις νέες τεχνολογίες που εισέβαλαν στις ζωές μας, ακολουθώντας πάντα το κλίμα της εποχής: τα σημερινά φλίπερ ενσωματώνουν τις τελευταίες τεχνολογίες του gaming και έχουν οθόνες LED και LCD ως βάση!
Αποκαθαρμένο από το ύποπτο παρελθόν του και τις λογής ποινικοποιήσεις του, το φλίπερ είναι σήμερα ένα παιχνίδι οικογενειακής ψυχαγωγίας που αναβιώνει αναπάντεχα στα σαλόνια, ίσως λόγω της νοσταλγίας κάποιων για το αχτύπητο «τραπέζι» του παρελθόντος. Έχει εμφανιστεί σε ταινίες και διαφημίσεις, έχει εγκωμιαστεί από περιοδικά και εφημερίδες και βρήκε τελικά τη θέση του στα δωμάτια ψυχαγωγίας πολλών σπιτιών, καθώς ακόμα και οι ψυχολόγοι το προτείνουν πια ως ένα αποτελεσματικότατο ανακουφιστικό από το στρες!
ppnnbblalllsstsgt14
Το φλίπερ φαινόταν ξοφλημένο εκεί στις αρχές του νέου αιώνα, όταν μονάχα ένας από τους άλλοτε ισχυρούς κατασκευαστές της αγοράς είχε απομείνει στις ΗΠΑ. Με τις νέες τεχνολογικές προσθήκες, το φλίπερ ανέπνευσε και πάλι, αν και μετά το 2008 η Stern Pinball ανακοινώνει συνεχώς ζημίες. Κι αν κλείσει κι αυτή, τότε το φλίπερ θα μετατραπεί σε συλλεκτικό είδος για λίγους.
Πλέον το παιχνίδι παίζεται με τα μεταχειρισμένα φλίπερ, τα οποία ξαποστέλνονται μαζικά από την Ευρώπη και τη Λατινική Αμερική στις ΗΠΑ, καθώς εκεί χτυπά ακόμα η ασθενική καρδιά του. Η ζήτηση είναι σαφώς μεγαλύτερη από την προσφορά και οι τιμές στα μεταχειρισμένα αυξάνουν εκθετικά κάθε χρόνο, γι’ αυτό και πρόσφατα, το 2013-2015, νέοι κατασκευαστές φλίπερ άνοιξαν τις πύλες τους στην Αμερική, κρατώντας ψηλά τη σημαία ενός από τα δημοφιλέστερα και πιο εκπληκτικά παιχνίδια που γνώρισε ποτέ η οικουμένη…

Η απίστευτη ιστορία της απαγόρευσης

ppnnbblalllsstsgt10
Όπως είπαμε, το φλιπεράκι ήταν απαγορευμένο αγαθό στις ΗΠΑ μεταξύ 1942 και τέλη δεκαετίας του 1970, καθώς όπως το έλεγε εύγλωττα ο περίφημος δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Fiorello La Guardia, «τα φλίπερ κατακλέβουν τις τσέπες των σχολιαρόπαιδων από τα λεφτά που τους δίνουν οι γονείς τους για κολατσιό».
Ο δήμαρχος κήρυξε τον ανένδοτο στα φλίπερ και γιγαντιαίες αστυνομικές επιχειρήσεις στήθηκαν για την ανεύρεση και την καταστροφή τους: δραματικές έφοδοι των Αρχών σε λέσχες και «ουφάδικα» γίνονταν καθημερινά, καθώς ο δήμαρχος είχε δώσει ρητή εντολή στην αστυνομία ότι πρώτη προτεραιότητά της ήταν τώρα η εξαφάνιση των φλίπερ από τη Νέα Υόρκη!
ppnnbblalllsstsgt19
Η επικήρυξη του φλίπερ κατέληξε σε κατάσχεση δεκάδων χιλιάδων μηχανημάτων και σαδιστική καταστροφή τους με βαριοπούλες και σφυριά δημοσία θέα μάλιστα, ακόμα και από τον ίδιο τον δήμαρχο, πριν πετάξουν τα ξεκοιλιασμένα υπολείμματά τους στο ποτάμι! Αν και το φλίπερ δεν εξαφανίστηκε από τη Νέα Υόρκη, πέρασε απλώς στα υπόγεια χαμαιτυπεία κακόφημων περιοχών.
ppnnbblalllsstsgt8
Ενδιαφέρον εδώ είναι το πώς επιτράπηκαν και πάλι τα φλιπεράκια στην πολιτεία το 1976: επιστρατεύτηκε ένας δεξιοτέχνης του φλίπερ για να δείξει στο εχθρικό δημοτικό συμβούλιο ότι δεν ήταν τύχη αλλά ικανότητα αυτή που κινεί την μπίλια! Τα ταλέντα του νεαρού συντάκτη περιοδικού και μεγάλου δεξιοτέχνη Roger Sharpe ήταν αυτά που έσωσαν το φλίπερ από την αφάνεια.
Ένα μηχάνημα μεταφέρθηκε στην αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου, καταμεσής από ορδές δημοσιογράφων και φωτογράφων, και ο Sharpe δήλωσε στην ομήγυρη ότι θα στείλει την μπάλα σε προκαθορισμένο σημείο. «Αν το καταφέρω», είπε μεγαλόστομα, «τότε δεν είναι παιχνίδι τύχης αλλά δεξιοτεχνίας». Ολοκληρώνοντας την ιστορική ριξιά του, το συμβούλιο υπερψήφισε αμέσως την αποποινικοποίηση του φλίπερ. Ναι, το 1976!
ppnnbblalllsstsgt11
Αν και οι περιπέτειές του με τον αμερικανικό νόμο δεν θα τέλειωναν εδώ: πολύ πρόσφατα, το δημοτικό συμβούλιο του Νάσβιλ ήρε την απαγόρευση του φλίπερ σε ανήλικους κάτω των 18 ετών, ενώ ακόμα και σήμερα στο Ocean City του Νιου Τζέρσεϊ απαγορεύεται να παίζεις φλίπερ τις Κυριακές!
Game over…
http://www.pronews.gr